John Cale - blackAcetate

Hijs de vlag: 'blackAcetate' is de beste John Cale sinds zijn ontwrichtende hartenkreet 'Music for a New Society', nu 23 jaar geleden. Of wacht er nog heel even mee, want is dat eigenlijk wel een verdienste? Sindsdien 'MfaNS' ('kamermuziek voor mensen die op straat slapen,' aldus Marc Mijlemans) schommelde Cales solowerk tussen best aardig ('HoboSapiens') en volslagen knudde ('Walking on Locusts'), en leverde hij z'n beste werk af aan de zijde van Lou Reed en Brian Eno. Even sterk als 'Songs for Drella' en 'Wrong Way up' is 'blackAcetate' niet. Maar toch!

Helaas neemt de plaat een valse start: in het funky 'Outta the Bag' knijpt Cale flink in zijn (en onze) ballen. De fraaie falset van Curtis Mayfield was het doel, een verkouden Axl Rose het resultaat. Experiment mislukt, maar het is wel een teken dat Cale op z'n 63ste nieuwe paden wil inslaan. R&B is zijn nieuwe dada, al blijft hij ver van your usual MTV stuff: R&B à la Cale steunt op tegendraadse ritmen zonder verder veel liflafjes - zie het ontvleesde 'Brotherman' of het hypnotiserende 'Hush'. 'Woman' begint zo mogelijk nog spannender, tot een drammerige elektrische gitaar de boel komt verpesten. Als iemand Cales vernieuwingsdrang een beetje in banen zou leiden - mogen wij The Neptunes suggereren? - kan dit soort uitglijers hem op z'n volgende cd bespaard blijven.

Fans kunnen hun hart ophalen aan de hartverscheurende ballad 'Gravel Drive', het wijdlopige maar nooit vervelende 'For a Ride' en het prachtige 'In a Flood', dat drijft op een broeierige Fender Rhodes-piano en een klagende slidegitaar. Ook typisch Cale: een slaapliedje waaraan je geheid nachtmerries overhoudt ('Satisfied'). Helemaal retro is 'Sold-Motel', dat zo weggelopen lijkt uit één van z'n platen uit de mid seventies. Samen met 'Turn the Lights on' en de onversneden fun (!) van 'Perfect' vormt het een triootje rocksongs die in het geheel niet vernieuwend zijn, maar wat dat nog: ze wérken. Hier met die vlag!