Talking Heads - Fear of Music

Engeland mag er dan prat op gaan de nieuwe beweging in gang gezet te hebben, maar aan dode Sid Vicioussen, gesplitte Sham 69's, rustende Tom Robinsons en een leeggelopen Clash heeft niemand wat. De beste new wave-muziek wordt, o tegenstrijdigheid, in New York gemaakt en nog wel door twee groepen die nooit geprobeerd hebben new wave-muziek te maken. We hebben het over Blondie (en denk erom: Blondie is een groep!), die zoals geen andere nieuwe formatie kwaliteit en verkoopbaarheid verbonden heboen (en m.i. met 'Heart of glass' zelfs de discosingle gemaakt hebben die de tand des tijds zal trotseren) en natuurlijk over Talking Heads. David Byrne, Jerry Harrison, Chris Frantz en Tina Weymouth, vier vriendelijke, vreemd ogende. ogenschijnlijk gelukkige wereldbewoners die de meest bevreemdende muziek maken die we aan deze kant van de zogenaamd ernstige muziek kunnen smaken.

Hun eerste lp, '77', kwam zo uit het vriesvak van Byrne's verbeelding, maar fascineerde moeite- en mateloos. Hun tweede, 'More songs about buildings and food', streelde en sloeg. Brokken ervan waren even toegankelijk als pakweg de Eagles, andere waren fysiek moeilijk om te beluisteren. Hun derde 'Fear of music', laat geen ademruimte meer. Het is de verstikkendste plaat sedert John Cale's 'Fear'. (Dat beide titels zo openlijk angst in hun schild voeren zullen we dan ook geen toeval noemen.)

'Fear of music' is, meer dan '77' en 'Buildings and food' dat waren, de plaat van David Byrne. Zijn neuroses, zijn blikken gitaarspel, zijn bange kapotte, kale stem. Dat 'Fear of music' niet naar binnengaat als mousse au chocolat is duidelijk van bij 'l Zimtra', het zoeloe-achtige openingsstuk dat Byrne samen met producer, en zeer aanwezig producer Brian Eno schreef. Wat daarop volgt ('Mind', 'Paper ', 'Cities', 'Air', 'Animals', 'Drugs'. Lidwoorden zijn duur in New York) is muziek die zich voortbeweegt op het raakvlak waar Roxy Music en Lou Reed mekaar ontmoeten. Muziek over muziek ('Electric Guitar'), over drugs, over oorlogen. Op het exemplaar dat ons bereikt heeft staan (nog) geen teksten te lezen maar wie heeft teksten nodig wanneer een song als 'Heaven' klink t alsof ze in de hemel zelf opgenomen was, en Byrne 'Nothing ever happens' uitschreeuwt alsof hij tegelijkertijd naar het schavot werd geleid. Mooier dan ik dacht dat popsongs konden zijn.