Tom Waits - Bad As Me

Geen verrassing dus dat ‘Bad As Me’ een goeie is - zijn eerste in zeven jaar bovendien, dus sowieso meer dan welgekomen.

Maar is het ook een briljante, fantastische, essentiële plaat, die jaren meegaat en waaruit we wild zullen plukken als er weer eens een persoonlijke Best of Waits moet worden samengesteld? Na tien luisterbeurten durven wij te stellen: nou, nee.

Er is variatie (jazzballadrockandrollcabaretmachinemusic), romantiek en moord, opwinding en introspectie, jacht en gejaagdheid, rust en lust – een mooie samenvatting, kortom, van alles wat men de afgelopen drie decennia in het Waits-universum zoal tegen het lijf kon lopen.

En om betere manschappen te vinden om een plaat mee op te nemen dan hier aanwezig, moet u allicht op ’s werelds kerkhoven gaan zoeken.

Marc Ribot is all over the place, Keith Richards doet veel meer dan alleen maar de beroemde gast uithangen, Charlie Musselwhite speelt mondharmonica, Casey Waits (zoonlief)drumt, Les Claypool speelt bas.

En bij de 'in en uit'-gasten onder meer nog Flea en David ‘Los Lobos’ Hidalgo. Meer dan genoeg ingrediënten voor een nooit vervelend, uiterst afwisselend, gevarieerd resultaat. Alleen: ’t is niet de beste set songs die Waits al heeft afgeleverd.

Van iets als ‘Back in the Crowd’, een typische Waits-ballade met droog geplukte gitaar en eeuwig ritselende losse cimbalen, snappen wij bijvoorbeeld niet helemaal waarom het zo nodig aan ’s mans oeuvre moest toegevoegd: degelijk, maar geen meerwaarde.

Of ‘Raised Right Men’, waarvan het je verbaast dat je er niets over terugvindt in de Waits-archieven omdat het klinkt als recyclage, inclusief drums die als olievaten klinken.

Aan de andere kant... Is er de twee-eiige tweeling ‘Chicago’ (een song als een stoomlocomotief) en single ‘Bad As Me’: Waits, Keith en kornuiten all aboard op weg naar de horizon, ready to raise hell.

Dat iemand op die leeftijd (eenenzestig) nog zoveel stormkracht kan ontwikkelen is even geruststellend als verontrustend.

En dan zijn er nog die heerlijk unieke Waits-oneliners, zoals in ‘Last Leaf’ – een duet met Richards over het laatste herfstblad aan de boom: ‘They say I got staying power’. In ‘Pay Me’:

‘The only way down from the gallows is to swing’. Of onze favoriet, in afsluiter ‘New Year’s Eve’: ‘What sounded like fireworks turned out to be just what it was’.

Een beetje zoals deze ‘Bad As Me’ de nieuwe plaat van Tom Waits is: niets meer, ook niets minder.

Voorbeluisteren via:

• Tom Waits website
• MySpace
• Twitter
• Facebook