Kate Bush - 50 Words for Snow

Wat zang – soms gemurmel – van Kate; verder één gastzanger (Elton John, voor één keer zonder gay kitsch) en één gastspreker (schrijver/quizmaster/acteur/regisseur Stephen Fry).

Meer is het niet. Bovendien slepen sommige tracks lang aan – eentje zelfs dertien minuten. En de thema’s ruiken naar kleffe new age: engelen, sneeuw, geesten, tijdmachines, mythische monsters...

In de hoesteksten wordt, godallemachtig, zelfs ene professor Marc Okrand bedankt, ‘gedistingeerd linguïst en uitvinder van de Klingon-taal.’ (Geen grap, google hem, hij bestaat écht). Zucht. Waar is de piepjonge Kate Bush, die ooit schijnbaar moeiteloos perfecte, inventieve popsongs van drie minuten schreef?

En toch is ‘50 Words for Snow’ een pareltje. Op opener ‘Snowflake’ zingt ze amper zelf – een jongetje (type castraat) mag een kathedraaltje vol zingen. Op ‘Wild Man’ mag dat andere mensenschuwe icoon uit de seventies, de vergeten songwriter Andy Fairweather Low, de stem van de Bigfoot vertolken.

Op het prachtige ‘Snowed in at Wheeler Street’ had ik de bijdrage van Elton John graag geschrapt. Stephen Fry die in de titelsong een aantal verzonnen woorden debiteert is een gimmick, maar eentje die op één of andere manier toch ontroert.

Op de andere tracks zingt Kate zelf, zichzelf begeleidend op grand piano – zelden heeft in de pop een vleugel mooier geklonken.

‘50 Words for Snow’ is a family affair: Kate heeft zich een vesting gemetseld, een vertrouwde, veilige cocon waarin ze enkel werkt met haar man, haar ex, haar familie, en muzikanten zoals de briljante bassist John Giblin (zie de cd ‘Metro’ van de groep Metro, als u hem kunt vinden), met wie ze al dertig jaar werkt.

Het nadeel van zo'n kliekje trouwe ridders is, wed ik, dat niet één van hen haar – de matriarch, de ster, de kostwinner – genoeg durft tegen te spreken. Kate werkt van thuis uit, maar het mag iets kosten: het riante orkest (alles live, geen samples) werd opgenomen in Abbey Road.

En ons Kate heeft een Princeke gedaan: ze schreef én producete alles zelf. Kortom: dit is een totaal onafhankelijke artieste met een gezond ego, niet het verwarde elfje dat zelfs sommige serieuze Britse muziekbladen van haar maken.

Misschien is ’50 Words for Snow’ niet de beste cd van het jaar, maar het is zeker de mooiste, en de meest sfeervolle. Hors catégorie, want in Kates parallelle universum is rock-’n-roll en al wat daar vaagweg naar ruikt blijkbaar in de ban geslagen.

Ik mocht dit van Kate géén kerstplaat noemen, maar ik weet nu al dat ik 'm die avond zal spelen, na middernacht, in het donker. Het zal dan sneeuwen, ook al sneeuwt het niet.

Voorbeluisteren via:

• Kate Bush website
• Facebook
• Twitter