Om met de eerste groep songs te beginnen. Er blijkt een verdomd sterke reden te zijn waarom die destijds niet op 'IRM' stonden: ze waren gewoon niet goed genoeg, punt.
Storen doen ze niet, want de schade wordt beperkt door de prima productie en slimme arrangementen, maar behalve het ijle, bijna gefluisterde 'Memoir' (best oké) en een luie zondagmiddagtrack als 'Out of Touch' (aardig) staat hier werkelijk niks op dat langer dan de outro van de plaat in ons hoofd is blijven hangen.
Tot overmaat van ramp blijkt ook het livegedeelte van een al even verbazende middelmatigheid, zeker gezien de hoeveelheid talent die aan de songs meeschreef: Beck, Jarvis Cocker en het duo Godin-Dunckel (van Air) zijn toch geen sukkels, zouden wij denken.
Edoch, niks dat ons raakte, op twee mooie, juiste momenten na: haar liveversie van 'In the End' (Beck), en haar liefdevolle cover van Dylans prachtige 'Just Like a Woman'. Gainsbourg weet dus blijkbaar goed hoe ze een sterke song naar haar hand kan zetten, maar dan moet iemand (haar manager, haar moeder, u, een koerier van DHL...) haar die sterke songs wel bezórgen. Nu blijven we helaas achter met een volstrekt overbodige plaat. Sorry, angel.
Voorbeluisteren via: 
![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)
0 reacties
reageer ookReageer ook