
De jonge zangeres, afkomstig uit de buurt van Liverpool, ontpopt zich er met sprekend gemak tot een oude bluesneger.
Toch is 'O, Devotion' een folkplaat: de meeste songs worden voortgedreven door folky fingerpicking, waar af en toe spaarzaam andere instrumenten omheen worden gedrapeerd – zoals in 'Hey Joe' (geen cover), dat afgewerkt wordt met een snaakse tuba en een trombone.
Green verkiest het mysterie boven een helder verhaal: de door Kurt Weill gevoede wals 'Displacement Song' gaat volgens ons over Joden die vluchten voor de nazi's, maar zeker zijn we niet.
En in 'Gallows' zucht ze: ‘I always knew you’d bring me down’ – op z'n minst dubbelzinnig, met een strop rond je nek. De ene keer dat ze wel een rechtlijnig verhaal vertelt, is anders goed raak: in 'Luis' portretteert ze met een scherp oog voor detail (‘The grass wears thin by the tree he always stands’) een man die geen enkele begrafenis in zijn gemeente mist.
Samengevat: 'O, Devotion' is het straffe debuut van een piepjonge blanke bluesneger.
Liz Green speelt op donderdag 26 januari in de Botanique in Brussel.




















![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)



0 reacties
reageer ookReageer ook