Bij de uitvoerders: de van dollartekens in haar naam voorziene Ke$ha, én de ouwe antikapitalistische knar Pete Seeger. De plastieken babe Miley Cyrus, én de eikenhouten stem van Johnny Cash.
Grote namen als Bryan Ferry, QOTSA en Patti Smith naast nobodies als Sugarland, Outernational en Blake Mills. De op dit soort platen onvermijdelijke Michael Franti, Ziggy Marley en Sting. Dylan zélf. Maar ook de akelige gladjakker Daniel Bedingfield. En alsof dát nog niet erg genoeg is: zijn zus Natasha Bedingfield.
Het resultaat is - waarom ook altijd wachten met die conclusies? - een uitermate lange en bijwijlen zéér vermoeiende zit. Omdat er enkele rotslechte covers opstaan, zeker, maar toch vooral omdat de overgrote meerderheid muzikaal lef mist, en in de doffe, ellendige middelmaat blijft steken: zit íémand te wachten op een ongeïnspireerde Lenny Kravitz die doorheen 'Rainy Day Women #12 & 35' host? Of op Flogging Molly - derderangs Pogues - dat een caféversie van 'The Times They Are a-Changin'' speelt?
Bizar genoeg komen de ergste muzikale misdaden niet eens van de namen die een mens zou verwachten: Miley Cyrus brengt het er aardig vanaf met een sobere countryversie van 'You're Gonna Make Me Lonesome When You Go', en Ke$ha maakt het zichzelf niet makkelijk door haar net-niet-acapellaversie van 'Don't Think Twice, It's Alright' (niet dat ze ons ook maar één seconde kan overtuigen, maar ze probéért tenminste).
Neen, voor de echte stinkers wordt elders gezorgd: door My Chemical Romance, bijvoorbeeld, met hun extreem lompe versie van 'Desolation Row', of Sugarland (platte country), of de hier on-waar-schijn-lijk irritante Sussan Deyhim, en Tom Morello. Had iemand die laatste niet vooraf kunnen zeggen dat je maar beter met je fikken van 'Blind Willie McTell' - één van Dylans mooiste - kan blijven?
En dan zwijgen we nog over de zum kotzen-covers van broer en zus Bedingfield, en over de boertige punk light-versie van 'Song To Woody' die Silverstein ons oplepelt - waterboarding leek opeens uitermate bespreekbaar als straf voor zoveel smakeloosheid.
Het spreekt vanzelf dat er tussen zesenzeventig tracks niet alléén brol kan staan: Silversun Pickups ('Not Dark Yet'), QOTSA ('Outlaw Blues'), Joan Baez en Billy Bragg ('Lay Down Your Weary Tune') blijven allemaal relatief trouw aan het origineel, en doen daar slim aan.
Speciale vermelding ook voor de 92-jarige Pete Seeger die 'Forever Young' komt zingen: eerder grappig dan écht goed, maar alla.
Zeven tracks steken er bovenuit: Patti Smith ('Drifter's Escape': mooi!), Mark Knopfler ('Restless Farewell': héél mooi!), Bryan Ferry (nog zo'n Dylan-fan, die 'Bob Dylan's Dream' brengt), My Morning Jacket ('You're A Big Girl Now'), Johnny Cash (die door de wonderen der moderne techniek vanuit het hiernamaals een duet met The Avett Brothers komt zingen), Marianne Faithfull (een gracieuze, krassende versie van 'Baby, Let Me Follow You Down') en Adele (sterk in 'Make You Feel My Love').
En dan is er Dylan zelf, uiteraard, wiens magistrale original van 'Chimes Of Freedom' mag afsluiten. Helaas is het allemaal te weinig om deze vierdubbele cd te redden: het doel van 'Chimes Of Freedom' is uitermate goed, de plaat is dat helaas niet.
0 reacties
reageer ookReageer ook