
Toptracks:
- Feed On Love
- Glamorama
‘Anyways’ gaat over als muziekfan verloren lopen in de van cokeheads en andere irritante hipsters vergeven muziekwereld.
Rond een nijdige riff van Thomas jammert Eline wanhopig ‘This is not what we bargained for’, om vervolgens een backstage chick te imiteren die alleen maar smalltalk uitkraamt – het tovert keer op keer een glimlach van herkenning op m’n lippen.
Het ‘revenge of the nerds’-gedoe is evengoed een huizenhoog cliché in de indierock, maar een pose is het op ‘Adventureland’ niet, en zeuren doen Eline en Thomas al helemaal niet.
Stampvoeten, zingen en gitaren toetakelen des te meer. ‘Glamorama’, een soort lofi Millionaire, is een bom van een nummer, ‘Straight A’s’ en ‘Drunken Eyeball’ gewoon heel mooie, pakkende songs.
Ik hou ook van de stem van Eline: ze is ijl en onvast maar charmant. Vooral in ‘Feed On Love’, het allermooiste liedje op de plaat, slalomt ze sierlijk rond de harde smerige gitaren. Feed on this.





















![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)



0 reacties
reageer ookReageer ook