Chromatics - Kill For Love

De regisseur wilde nochtans dat zijn soundtrack klonk als 'Night Drive', het fantastische album van Chromatics uit 2007. En als hij net zo verliefd wordt op hun nieuwe plaat 'Kill for Love, dan reserveert u best nú al uw bioscooptickets.

Toen opener 'Into the Black' (yep: cover van Neil Young) onlangs op het internet opdook, deed hij ons niet veel. Maar verrek: als startpunt voor de anderhalf uur durende roadtrip die 'Kill for Love' is, zien we dat anders. Jewel serveert al zijn vertrouwde ingrediënten in steeds wisselende dosissen: kale bas, gitaren en piano's met véél galm, de in nóg meer galm gedrenkte stem van Ruth Radelet en een keur aan synthesizerklanken, van cheesy tot rauw.

Dat zorgt voor een reeks hemelse, in melancholisch roze neonlicht badende synthpopsongs: in de titelsong armworstelt O.M.D. met My Bloody Valentine; 'These Streets Will Never Look the Same' is Air met véél gitaren; de kraakheldere blieps van 'There's a Light out on the Horizon' knallen keihard bij ons binnen. 'Broken Mirrors' begint als een malse regenbui, zwelt aan tot een fiks onweer en gaat dan naadloos over in het heerlijk dreinerige 'Candy'.

En dan lijkt het over en uit met de popsongs, maar de draad wordt weer opgepikt in 'Birds of Paradise', een nummer dat regenbogen in flou artistique op je netvlies tekent, en tegelijk herinnert aan John Carpenter. Na het al even slome 'The River' breit Jewel er nog een kwartiertje bloedmooie ambient aan vast in 'No Escape': een donderbui in de verte, gezoem en ijl synthgetoeter om bvdub of Tim Hecker jaloers mee te maken.

'Kill for Love' is een citytrip in de motregen langs een parallel universum, ideaal voor een zondagmiddag, om afwisselend éclairs te eten en een potje te janken. En dan de wereld weer aan te kunnen. En uitkijken naar de volgende zondag.

Voorbeluisteren via:

• Chromatics op Facebook