Vampire Weekend was één van die groepen die in het vorige decennium het onderste uit het internet haalden. Elkaar tegen het lijf gelopen op Columbia University in New York en dankzij een stel alerte bloggers wereldberoemd na een paar repetities. Lees de bespreking (2 reacties)

De titelloze eerste van Vampire Weekend was een okselfrisse en walgelijk aanstekelijke combinatie van afropop en postpunk. Upper West Side Soweto, zo werd hun hoogstpersoonlijke biotoop genoemd: de Pixies jammen er in een steegje met The Hallelujah Chicken Run Band, Claude Debussy zit op zijn balkon te knikkebollen terwijl hij er passende strijkersarrangementen bij bedenkt - zoiets. Lees de review van Contra (2 reacties)

Voor een blik op de toekomst hoeft u allang niet meer naar Delphi: heden zijn het puistige bloggers die orakelen wie de volgende maanden succes zal oogsten. Dat kan dit keer weleens Vampire Weekend worden: grote en kleine muzieksites maken al een jaar druk tamtam over dit welopgevoede viertal uit New York. Lees de review van Vampire Weekend (1 reactie)

Net zoals dat eerder dit jaar bij het debuut van Joss Stone, wringen zowel de platenfirma als de Amerikaanse en Britse pers zich in allerlei bochten om Van Hunt te linken aan de zwarte volbloeden die hem voorafgingen. De een namedropt Marvin Gaye, de... Lees de review van Van Hunt

Wat ik gaandeweg maar te weten ben gekomen aangaande Van Morrison, is dat zijn zogenaamde mindere platen helemaal geen mindere platen zijn. Lees de besprekin van 'Born To Sing: No Plan B'

Wie een plaat van Van Morrison koopt, weet wat te verwachten: een beschaafde, degelijk uitgevoerde mengeling van soul, folk en blues, afgewerkt met een fluim gospel en een handje pure poëzie. 'Keep It Simple' is meer van hetzelfde. Lees de review van Keep it Simple

Hou het stil, maar naar nieuw werk van Van Morrison kijken wij allang niet meer uit. Als wij in een Van the Man kind of mood zijn - en dat gebeurt nog regelmatig - grijpen wij terug naar de ouwe platen van de nukkige Noord-Ier. Of naar onze 'Van 't beste'-afspeellijst op de iPod. Lees de review van Still on Top - The Greatest Hits

Van Morrison maakt al een decennium lang altijd opnieuw dezelfde plaat: een smaakvol, verzorgd schijfje met de juiste doses soft jazz, crooner songs, liedjes die vage herinneringen aan zijn gloriejaren oproepen (van 'Astral Weeks' tot 'Avalon Sunse... Lees de review van Magic Time

Hij mag er nog uitzien als een kruising tussen Bompa Lawijt en Billy Turf, in de Rich List van de Sunday Times eindigt hij op een eervolle 874ste plaats: zijn fortuin wordt geschat op een coole 40 miljoen pond. Niet slecht voor de kleine dikke met ... Lees de review van Down the Road