Dat het gestadig miezert in Luik, maar dat dat nog geen reden is om alleen oog te hebben voor de smerigheid die tussen de straatstenen woekert. Lees de bespreking

Mocht iemand ons vragen om de Ultieme Plaat van de Voorbije Tien Jaar te verkiezen, dan maakt 'Santogold' van Santigold (toen ze in 2008 verscheen luidde de artiestennaam van Santi White nog Santogold) veel kans om de hoofdvogel af te schieten. Lees de bespreking

Vijf jaar zijn ondertussen verstreken sinds de laatste White Stripes-studioplaat, en Jack White kon niet eindeloos redenen blijven verzinnen (The Raconteurs, The Dead Weather, andermans platen producen, een eigen platenlabel opstarten, en een winkel, en een concertzaal, kinderen krijgen...) om te doen wat iedereen eigenlijk al lang van hem verwachtte: een eerste volwaardige soloplaat maken. Lees de bespreking

De drievoudige Grammy-winaar David Bottrill (zie onder andere Tool, Coheed and Cambria en Muse) naar Mechelen laten overvliegen om je plaat te producen, allemaal goed en wel, maar wat levert dat concreet op – behalve een klinkende naam op de achterkant van de hoes? Lees de bespreking

De elfjarige Cate Le Bon werd indertijd door haar vader gebrainwasht met platen van Pavement, Syd Barrett en Neil Young – hij stond er ook op dat ze gitaar leerde spelen. Lees de bespreking

Platen die je vanaf de eerste noten bij de lurven vatten, je naar een andere wereld transporteren en je alles op dit ondermaanse laten vergeten: ze zijn o zo zeldzaam. Lees de bespreking

In 1958 maakte ene Mac Rebennack- alias Dr. John, ondertussen 71 - in New Orleans een opwindend, Bo Diddley-achtig debuutsingeltje: 'Storm Warning' heette het. Lees de bespreking

Geloof het of niet, maar MTV was ooit, vijf minuten lang, een uitstekende muziekzender. In de middeleeuwen – amper twintig jaar geleden ­– toen de rigide VRT's van deze wereld het niet nodig vonden om ook maar één gram aandacht te besteden aan die lastige meneer rock-’n-roll en z’n irritante bastaardkinderen, was MTV zelfs een toevluchtsoord, een reddingsboei, een vriend. Lees de bespreking

Doodjammer dat de tracks die Johnny Jewel, spil van Chromatics en zustergroep Glass Candy, schreef voor het magistrale 'Drive' van Nicolas Winding Refn, uiteindelijk níét in de film zaten (voor de liefhebbers: de embryo's zijn gelukkig wél te beluisteren op 'Themes for an Imaginary Film', uit onder de groepsnaam Symmetry). Lees de bespreking