De nieuwe van Amadou & Mariam leest als een who’s who van de indie en pop, met bijdragen van onder anderen Santigold, Jake Shears van Scissor Sisters, Nick Zinner, Theophilus London en TV on the Radio. En dan is het opletten geblazen: een chique gastenlijst verdoezelt vaak een creatieve dip.

  Lees de bespreking

Kevn Kinney, frontman van Drivin' N Cryin', heeft altijd onze onverdeelde aandacht. Heeft hij met zijn vriend, meesterdrummer Anton Fier (The Feelies, The Golden Palominos) in de studio gezeten, dan gaan we nog iets dichter bij de stereo zitten. En als ze hun cd openen met een cover van Drive-By Truckers, dan is het kot te klein. Lees de bespreking

De nederhop leeft, goddank, en hij zwiept vervaarlijk met zijn tentakels: op zijn debuut 'Crane' hijst Kraantje Pappie (Alex van der Zouwen uit Groningen) zichzelf op een piëdestal in de allerbeste hiphoptraditie, geholpen door het driekoppige drum 'n bass-monster Noisia (ook uit Groningen).
  Lees de bespreking

Geen sterveling die zo treffend de schijnbaar tegenstrijdige gevoelens Weemoed en Gelukzaligheid weet te verklanken als Matt Ward, begenadigd zanger/gitarist te Portland, Oregon.
  Lees de bespreking

'Brittany Howard is voorlopig nog gewoon postbode in Athens, Alabama, maar daar gaat als u het ons vraagt héél snel verandering in komen.' Dat schreven we op 20 december vorig jaar, toen we een liveclip van haar groepje Alabama Shakes in Arriba! smokkelden. Het filmpje was opgenomen in - het moet niet altijd de Royal Albert Hall zijn - Stubb's BBQ in Austin, Texas.
  Lees de bespreking

'Weltuntergangsstimmung’? Als er één Belgische artiest is die ons niet verbaast met zo’n fin du monde-titel, dan wel Kiss the Anus of a Black Cat alias Stef Heeren, want in zijn muziek gloorde altijd al onheil. Lees de bespreking

Tegenwoordig is álles mogelijk, in goede en in slechte zin, en dat is tegelijk bevrijdend en angstaanjagend: met dat gevoel laat de achtste soloplaat van Graham Coxon me bij iedere beluistering achter. Lees de bespreking

'The Birds Fly Low' begon eigenlijk al goed nog voor we één noot gehoord hadden: met een heel knappe hoes van Sven Rayen (wij kennen 'm ook niet), en met de wetenschap dat goed volk als Tim Vanhamel, Mario Goossens, Pascal Deweze en Mark Lanegan er gastrollen op vervulden. Lees de bespreking

Lang geleden intussen al, dat ik de nieuwe Fencevoor het eerst gehoord heb. Lang geleden ook dat ik nog zo blij was geworden van popmuziek. Lees de bepspreking