Review: Teho Teardo & Blixa Bargeld (Stadsschouwburg Brugge)

, door ()

blixa flat
© Inge Kinnet

Voor het optreden van Bargeld & Teardo werd door Cactus Muziekcentrum uitgeweken naar de Brugse Stadsschouwburg. Zittende concertgangers ­- een vleesgeworden contradictie - in een bonbonnière waar uit bezorgdheid voor het pluche drank geweerd wordt? Niet bepaald de kortste weg naar de dampende opwinding die het verschil maakt tussen een goed en onvergetelijk concert. Gelukkig legden Bargeld & Co. lef en overgave aan de dag.

De eerste helft van het concert lieten Bargeld (zijn stembanden gierend door allerlei bochten) en Teardo (zijn gitaar gekoesterd in een teder wiegen) zich bijstaan door Martina Bertoni (haar zwartgelakte cello in een spannende driehoeksrelatie met haar laarzen). Die bezetting bleef noodgedwongen dicht bij de studioversies van de songs: de gelaagde arrangementen kwamen voorgeprogrammeerd uit de computer, als een elektronisch tapijt waarover het trio met verve maar gelimiteerd walsen kon. In ‘Axolotl’ gaf Bargeld ruim baan aan de volière in zijn strot, ‘Buntmetalldiebe’ baadde in de nerveuze jachtigheid van een nachtelijke strooptocht, ‘Nocturnalie’ verkende het niemandsland tussen slapen en waken. Net als het meest recente, intimistischer werk van Einstürzende Neubauten, dreven de songs op Bargelds hypnotiserende mantra’s, die door soundtrack-specialist Teardo van een filmische bedding voorzien werden - het resulteerde in een concert als een kortfilmfestival.

Nadat Bargeld het Shambhala String Quartet op het podium geroepen had, won het optreden algauw aan intensiteit en diepgang. De strijkers zorgden voor een vollere klank, Teardo deed zijn voordeel met zijn verse speelkameraadjes, en Bargeld legde zich theatraler toe op de vertolking van zijn sardonische teksten. ‘s Mans woede van weleer is verdampt en heeft een residu van melancholie achtergelaten, maar zijn scherpe observaties zijn gebleven. Zo ook in ‘Still Smiling’, het titelnummer van de sterke cd van vorige zomer: terwijl de strijkers de twijfel voortstuwen, wordt tegen beter weten in gekozen voor de groteske grimlach - ‘toujours sourire’, de bekende buffer tegen veelsoortig verdriet. Bargeld bracht het met weidse handgebaren, als een Hamlet die met een denkbeeldige schedel jongleert. Het meest verrassend was het zevental in de bis ‘Soli Si Muore’, de Italiaanse versie van ‘Crimson and Clover’ van Tommy James & The Shondells, waar Teardo ontregelende riffs doorheen joeg, terwijl Bargeld met zijn magische pedalen zijn zanglijn perforeerde. Als orgelpunt was er ‘Defenestrazioni’, scènes uit het leven van een tourende artiest: geestige weemoed, vertolkt door een acteur uit de commedia dell’arte. ‘Roomservice oder Masturbation / Nichts eröffnet Perspektiven,’ prevelde Bargeld en stapte vervolgens manmoedig de nacht in, richting hotel en perspectiefloosheid.

Het moment

‘Come up and See Me’, de stroomversnelling van het concert. Na een geestige intro zette stemmenrover Bargeld met zijn pedalen zijn mededelingen over Berlusconi in een intrigerende loop, terwijl de strijkers van het Shambhala String Quartet plooien bijmaakten en dus geenszins gladstreken.

Het publiek

De bonbonnière stemde het eerste halfuur wat onwennig, wat Herr Bargeld dan weer niet bepaald opmonterde. Maar ware liefde laat zich niet stoppen door pluche en kristal: met hartverwarmende volharding ontdooiden publiek en zanger elkaar.

Quote

‘Brugge is a fucking wonderful place. What’s wrong with it?’ Blixa Bargeld houdt - Einstürzende Neubauten nog aan toe - meer van vergane dan van gerestaureerde glorie. Eerder op de avond had hij de wijk achter het station in Rome al ‘nice kaputt’ genoemd.

Tweet

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven