Daan (Vooruit)

, door ()

daan
© Belga Image

‘Akoestisch’ is trouwens een duur woord, en eentje dat net als ‘origineel’ maar sóms van toepassing is op ‘The Mess’ – plaat én tour. Jazeker, de nummers worden teruggebracht tot de blote essentie, en er is daarbij ook sprake van een sterk uitgedunde bezetting: Daan zelf aan gitaar en piano, Isolde Lasoen op alles wat naar percussie neigt, en cellist Jean-François Assy. Maar ondertussen komt er wél eens een elektrische gitaar voorbij, en wordt er daarnaast ook duchtig gebruikgemaakt van een batterij aan effectpedalen – vooral die loop station van Assy bleek in ‘Everglades’ en ‘La crise’ zijn gewicht in goud waard. Maar dat is een detail, en deren doet het niet. Puristen hebben het doorgaans te druk met kniezen om naar Daan te komen kijken.

Gordijn omhoog, ‘Addicted’ werd de openingsact: goed nummer, ook als het zoals nu ontdaan werd van de meeste noodzaak. Beheerst ook, al krijgt zelfbeheersing een andere betekenis als Daan met z’n ingevette schoenzolen het podiumhout afdweilt. In ‘Convertible Chaos’ ruilde Isolde haar drums voor een klokkenspel (néé, jongens, néé), maar zelfs dan was het duidelijk dat Daan ook in een theaterzaal nog altijd Dáán blijft – toevallig onze favoriete linkmichel. De kans dat hij in het heetst van de strijd, tussen bühne en balkon, een geluidstoren beklimt, is dan wel iets kleiner, hij blijft tussendoor z’n gezicht wel in die onmiskenbaar onbetrouwbare plooi leggen. De gezelligheid die zo samen met het stof opwelde uit de pluchen zeteltjes zette hij in ‘Appetite’ handig om in samenzweerderigheid, en wanneer hij het voor de gelegenheid zittende publiek bedankte, deed hij dat al grommend. Dat de bindteksten daarbij vaak uit hun oevers dreigden te treden, stoorde zelfs niet. Hij wist het zelf namelijk ook: ‘Ik zou beter wat meer zwijgen op het podium. Tussen de nummers door zou een goed begin zijn, is mij verteld.’

En Isolde, o Isolde: zelfs als ze in ‘Appetite’ een meeuw nabootst, doet ze dat meer dan verdienstelijk, als ze in ‘Crawling from the Wreck’ soleert op haar glockenspiel ontstaat er uit niets plots rock-’n-roll, en als ze in ‘Everglades’ en ‘Parfaits mensonges’ weer eens aan het sirenen slaat, sturen wij van de weeromstuit onbesuisd onze driemaster richting haar klippen. U verstaat daaronder wat u wilt. Dezelfde persoon die we na afloop z’n oordeel hoorden vellen, had het over ‘een fenomeen’ wanneer hij het over Isolde Lasoen had. We hadden zelf vast wel wat mooiere beschrijvingen kunnen verzinnen, maar ongelijk konden we 'm ook toen niet geven.

‘The Player’ werd een rustpunt, met alleen Daan en een piano. Z’n muzikanten waren net daarvoor van het podium gestapt – sinds enkele zomers geleden nooit meer een onschuldige truc de théâtre bij Daan – maar: good stuff. Al bleef de kritiek die we destijds gaven bij ‘Simple’, en onlangs nog bij ‘The Mess’, ook deze keer overeind. ‘La crise’ ruilde satire, in de vorm van dat Griekse riedeltje in de refreinen, in voor dreiging, maar verloor daardoor aan glans. Ook zal ‘The Mess’ nog erg z’n best moeten doen, wil het ooit in onze top tien van favoriete Daan-nummers sluipen, en zal die ontklede versie van ‘Housewife’ het wel nooit winnen van het elektrische origineel. Maar in de plaats kreeg je wél de Ennio Morricone-versie van ‘Icon’, en ‘Boire et conduire’: de Franstalige versie van ‘Drink & Drive’.

In dezelfde taal werd ook nog Joe Dassins ‘Marie Jeanne’ en ‘J'en déduis que je t'aime’ van Charles Aznavour gecoverd. Die laatste cover had het drietal pas uren tevoren in elkaar gebokst, aldus Daan zelf zowat de meest onbetrouwbare bron op dat vlak. Hij klonk zó sympathiek dat je ‘m op slag ging geloven.

Moment

‘Crawling from the Wreck’ had de beste bindtekst – iets over de inspiratie die je opdoet door je auto op zijn dak te parkeren   en had de beste solo: Isolde met dat klokkenspel van ‘r. Nogmaals, u begrijpt daaronder wat u wilt.

Citaat

‘Dit is om jullie nieuwe zone 30 te vieren. Nee, grapje. Jullie hebben hier een mooi stadje. ’ – Daan voor ‘Boire et conduire’. Na het optreden, zo kunnen we alleen maar vermoeden,  zou hij als vanouds luid kakelend in een bootje springen dat aangemeerd lag naast de Vooruit, en al lachend de hele Leie afvaren.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven