The Hickey Underworld (Het Depot, Leuven)

, door ()

the hickey underworld

Er kwam ook eindelijk een nieuwe plaat uit die wissel, ook al was die dan al gepend voor Vanhamel de studio in kwam struinen. ‘Ill’ is bedachtzamer dan de twee voorgangers - meer Mayweather dan Pacquiao - maar áls er uitgehaald wordt, dan wel met dodelijke precisie en richting plexus solaris. In Het Depot waren Younes Faltakh en kornuiten echter niet gekomen om louter op punten te winnen: met uitzondering van het even catchy als bevreemdende ‘High School Lawyer’ hadden ze vooral zwaarder werk uit ‘Ill’ meegebracht. Bassist Yorgos Tsakiridis - hij kwam voor aanvang met krukken het podium opgepikkeld en zat het hele concert vervaarlijk te wiegen op een kruk – krulde al helemaal vooraan de set schreeuwlelijk ‘Dwangoz’ op gang: Faltakh schreeuwde voor het eerst gal naar boven - die zou voor de rest van de avond in z’n keel blijven gorgelen – en Vanhamel zag z’n gitaar aan voor een zeis en zette het dan maar op een verwoed maaien.

Ook nieuw en eveneens uit de categorie ‘titels die weggelopen lijken uit Google Translate’: ‘Pegasus God Cloth’, evenwel zonder die psychedelische coda - het moest nu ook niet ál te gek worden. De nog nagelnieuwe ‘DIY Lamborghini’ van Faltakh had dan weer veiligheidsgordels, reglementaire richtingaanwijzers noch remmen, en scheurde gestaag richting vangrail. Prettig aan gruzelementen gaan: van het beste dat we zagen die avond. Dat leken de heren zelf ook te beseffen, want ze wachtten handig tot in de toegift om ‘m naar buiten te rollen.

Drie platen van heb ik jou daar heeft The Hickey Underworld nu op hun naam, en tóch gewoon gebleven. Zo doen ze nog altijd niet aan drumrisers , drummer Jimmy Wouters zit gewoon op de grond met z’n potten, op borsthoogte van de rest, en ook roadies bestaan amper in de Onderwereld: Faltakh en Vanhamel wisselden geen één keer van gitaar, die ze overigens – ambachtslieden als ze zijn - gewoon zélf stemden tussen de nummers door. Ook soundchecken deden ze zelf, en ondertussen, zo konden we zien, dronken ze gewoon Jupiler.

Was helaas ook eerder bescheiden: de opkomst. Op weg naar Het Depot op de radio gehoord dat Selah Sue die avond in Stubru’s Club 69 stond. Dáár kon het dus niet aan gelegen hebben, maar de vraag blijft: waarom stroomt Vlaanderen niet en masse richting The Hickey Underworld? Maar de afwezigen hadden ongelijk, zoals dan gezegd wordt als er ergens veel te weinig volk opdaagt om nog rechtvaardig te zijn. De versie van ‘Cold Embrace’ die we in Het Depot tegen de facie gekletst kregen was zo veruit de meest bedwelmende die we al zagen, en tijdens de eerste maten van het spiegelgladde ‘The Frog’ goot de kerel voor ons van pure extase z’n pint uit over z’n voeten. Enfin, we hópen toch dat dat de verklaring was voor die plas waarin hij stond. En ja, af en toe schemerde nog door dat het nog maar de eerste was van een reeks clubconcerten, maar wanneer de laatste klap van ‘Flamencorpse’ geïncasseerd was, maalde je daar op slag niet meer om en ging de rest van je avond op aan die stomme grijns van je gezicht proberen te schrapen.

Naar huis rijdend in de stromende regen Paul Jambers op de radio gehoord. Hij vond het ontzettend fijn bij Selah Sue. ‘Een klassevrouw’, vond hij. Pascale vond dat ook. The Hickey Underworld: nódig, meer dan ooit.

Moment

Oud en nieuw: ‘Cold Embrace’ en ‘DIY Lamborghini’.

Quote

‘Dit duurt allemaal veel te lang, ik heb het nog zo gezegd op de vergaderingen.’ – Younes Faltakh ziet nog wat pijnpunten die weggewerkt kunnen worden. Het podium afgaan en weer opkomen voor je bisronde duurt nu eenmaal wat langer als je bassist op krukken loopt.

Tweet

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven