Concertreview: Green Day in Vorst Nationaal

, door ()

Green day 1200
© Koen Keppens

Wat opviel was dat tijd geen vat heeft op Green Day. Meer nog: hij leek zelfs zeven jaar stil te hebben gestaan, als u de nieuwe nummers even buiten beschouwing laat. Herinnert u zich nog hun show op Werchter 2010? Er besloop ons een stevig déjà-vu-gevoel gisteren:
het zatte roze konijn als publieksopwarmer, iemand uit het publiek die 'Longview' mag komen meezingen want 'goh, tekst alwéér vergeten', T-shirtkanonnen, tuinslangen, nog een blije vogel die mee gitaar mag komen spelen en ze mag houden, 24 heeeeeeeeyoooooows (en dan hebben we enkel die van Billie Joe geteld), de kekke hoedjes bij 'King for a Day', de medley met Shout/Always Look on the Bright Side/Satisfaction/Hey Jude die eruit voortvloeide, de drie keer 'dudes, speel nu gewoon dat nummer uit!' van onzentwege en de tweeënhalf uur die perfect herleid konden worden tot een dik anderhalf.

Ook vergelijkbaar met 2010: hun tomeloze energie. Ze speelden elk nummer alsof het hun laatste was. Misschien beseffen ze na 2016 - het hoogjaar voor de man met de zeis - dat ze zelf elk moment dood kunnen vallen? En hadden ze daardoor de moeite niet genomen om na zeven jaar eens met een nieuwe show op de proppen te komen? Geen idee. Wel duidelijk is dat de oude nog prima zijn werk doet: gillende tieners, opgefokte dertigers en contente ouders/ouderen in een uitverkocht Vorst Nationaal. Vanop het eerste balkon zag u er werkelijk wonderlijk divers én verenigd uit, geen Deense tv-campagne die dat kan overtreffen.

Daarnaast was er gelukkig nóg lekkers dat onze innerlijke Statler en Waldorf op mute kreeg.  De manier waarop 'St. Jimmy' zich in 't kielzog van 'Are We the Waiting' - zonder langdradige overgang en wars van ge-heeyoow - als een in Airwalk gehulde voet in ons gezicht plantte: heerlijk! Het trio (nu ja, live doen het al een tijdje met zes) had ook eindelijk een nieuwe beunhaas om 'American Idiot' aan op te dragen. U mag drie keer raden aan wie, en als u beurt 2 en 3 effectief nodig hebt, hoop ik dat iemand u zal straffen met oranje fond de teint en een blonde pruik - het pek en veren van de moderniteit, quoi. En toen moest 'Jezus of Suburbia' nog komen, één van de beste rockoperasongs ooit waarin aanzienlijke maar gelijke delen pathos en vernuft elkaar net niet voor de voeten lopen.

Een paar maanden geleden durfden we te voorspellen dat de nummers van hun laatste worp 'Revolution Radio' geen gebalde vuisten en vlammende toortsen teweeg zouden brengen in Vorst. We hadden het toen niet helemaal bij 't rechte eind. 'Bang Bang' en 'Forever Now' bijvoorbeeld eisten met de borst vooruit hun plaats op in de show. En u had dan wel geen toortsen mee, de 21ste-eeuwse variant ervan - het lichtje op uw gsm - deed prima dienst. Voor het échte vuur zorgden de mannen zelf wel: vlammenwerpers vormden op regelmatige basis een bedreiging voor de opgedaagde wenkbrauwen op de eerste rijen.

Er kan ongetwijfeld nog veel meer gezegd worden over Green Day in Vorst. Ik houd het graag hierop: als je de kracht van verandering niet belooft, word je ook niet gepakt op het gebrek eraan, zo blijkt.

Irrelevante bijgedachte

Dat we stikjaloers zijn op drummer Tré Cools artiestennaam.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven