Concertreview: U2 in het Koning Boudewijnstadion

© Koen Keppens

, door ()

Noel Gallagher solo had het niet makkelijk. Hij en U2 zijn al jaren vrienden, maar het moet toch pikken dat zijn eigen merknaam Oasis noodgedwongen op de reservebank zit en hij elke dag hun voorprogramma mag/moet spelen en zo vanop de eerste rij moet toezien hoeveel meer, in aandacht, erkenning en geld, het nooit gesplitte U2 binnenrijft. Noel speelde bovendien zijn grootste stadionhymnes in nieuwe, akoestischer arrangementen, subtieler, waarvoor hulde, maar in de stadion is dat niet noodzakelijk een goeie zet.

Naar een fan die hij op de 30ste rij zag staan riep Noel ‘Waarom sta je vandaag niet vooraan? Waren de tickets te duur? We missen je. De volgende song is voor jou, Daddy-O!’ ’t Was een redelijk goeie set, al heb ik indertijd véél intensere concerten gezien van Oasis.

Een reünie van Oasis zal afhangen van of de nieuwe solo cd van Liam flopt én ze zal gebeuren op de voorwaarden van Noel. Maar ik wed dat Noel er stiekem zin in heeft na deze ervaring als support act van de CEO’s van hun generatie. Het moet toch wat pijnlijk zijn dat het vlak voor U2 begon over de mixing desk gespeelde ‘The whole of the moon’ van The Waterboys méér gejuich genereerde dat Noels ‘Wonderwall’ of ‘Don’t look back in anger’. Dat legt overigens ook een tragiekje bloot, namelijk dat The Waterboys, met zo’n klassieker(s), een veel grotere groep hadden kunnen zijn. Want wat U2 tot de norm van hun generatie heeft gemaakt, met mijlen voorsprong op het peloton, is niet enkel die vracht briljante songs, maar ook hun drive, hun eensgezindheid, hun visionaire manager en diens gehaaide carrièrezetten. Dat, én het zeldzame feit dat zij (Coldplay hebben dat principe van hen overgenomen) al het geld consequent delen door vier, zodat dié reden tot splitten alvast wordt omzeild.

Voor een volledige review van de Joshua Tree (revisited) toernee van U2 verwijs ik naar mijn review van U2 in Seattle, vermits de show quasi-identiek was. Maar toch was U2 in Brussel een aparte belevenis. In Seattle was het concert iets beter om de simpele reden dat de omstandigheden daar perfect waren – het Boudewijnstadion blijft een uitgewoonde, voorbijgestreefde willen maar niet kunnen locatie voor topconcerten, met een belabberde akoestiek. Al verdienen de engineers van U2 grote hulde dat ze er het beste van maakten.

Het zegt wat over de rijkdom van het oeuvre van U2 dat ze het zich kunnen permitteren om klassiekers als ‘Sunday Bloody Sunday’, ‘New Year’s Day’, ‘Bad’ en ‘Pride’ te gebruiken als opwarmertje voor de integrale ‘Joshua Tree’.

De hele avond liet Bono zich semi-spontane verwijzingen ontvallen. Hij verwees in ‘Sunday’ al meteen naar de aanslag op het concert in Manchester. In ‘Bad’ verwerkte hij flarden van Bowie’s ‘Heroes’ én diens ‘Where are we now?’ Hij noemde onze hoodfstad ‘Bruxelles ma belle’ (à la ‘Michelle my belle’ van de Beatles), ‘Wij zijn trots om te spelen in de hoofdstad van een geweldig idee: Europa! Dat idee is nog niet af en evenmin perfect, maar ’t is wél een goed idee!’ – als anti-brexitopmerking uit de mond van Ieren kon dat tellen. Hij zette Stageco in het zonnetje (‘Bijna alles wat je vanavond ziet of hoort is gemaakt door landgenoten van jullie!’) Vlak voor de intro van ‘I still haven’t found what I’m looking for’ zei Bono ‘Hier zijn we, hier zijn jullie, niets is veranderd sinds toen en toch is àlles veranderd’.

Toen hij voor ‘Trip through your wires’ een mondharmonica bovenhaalde zei Bono grijnzend ‘Dit instrumentje werd uitgevonden in Duitsland, geperfectioneerd in Amerika, en nu zal een Ier het in Brussel vermoorden’. En na die song: ‘Dichter bij country zullen wij nooit komen’.

Technisch en visueel blijft dit een schitterende show, spectaculair zonder ooit pompeus richting Spinal Tap te neigen. Er waren ook mooie onvoorziene momenten, alsof de natuur U2 welgezind was, zoals toen op het videoscherm een volle maan werd getoond terwijl links van het podium ook de échte maan was te zien.

Ik denk dat enkel muggenzifters dit geen goeie setlist vonden. Na ‘Joshua’ kregen we nog ‘Miss Sarajevo’ (geupdate tot ‘Miss Syria’), ‘Beautiful day’, ‘Elevation’, ‘Vertigo’, ‘Ultraviolet’, ‘One’ en ‘I will follow’ en daarmee was de cirkel rond. Opvallend daarbij is wel dat ze quasi niets uit ‘Achtung Baby’ speelden, wat doet vermoeden dat ze ook dié klassieke cd ooit integraal zullen brengen.

Tot slot een alineaatje trivia: wat zegt het kapsel van de groepsleden over hen? Bono en Larry verven hun haar, Adam verft het zijne niet, en Edge verbergt zijn terugwijkende haarlijn al dertig jaar achter die eeuwige muts, die hij zelfs bij tropische temperaturen draagt.

En een alineaatje paranoia. Ben ik de enige die sinds de capriolen van onze fanatieke medemens bij élk groot evenement éventjes vreest voor en denkt aan een aanslag? Ik vraag me bijvoorbeeld af of de politiediensten en de geheime dienst al hebben opgemerkt dat terroristen makkelijk met mitrailleurs of erger vanop het dak van minstens drié flatgebouwen met inkijk vanop veilige afstand en ongemerkt in het stadion in het publiek kunnen schieten.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven