Concertreview: John Legend in Vorst Nationaal

, door ()

1200

John Roger Stephens koos voor zichzelf de niet bijster bescheiden artiestennaam John Legend, maar uit de eerste regels die hij vanavond zong, bleek al meteen dat hij de kwaadste niet is: ‘Legend is just a name/I know better than to be so proud/I won’t drink in all this fame/Or take more love than I’m allowed.’ Niet de laatste keer dat het woord liefde zou vallen – in songtitels alleen al passeerde het nog drie keer – want daar draaide het vanavond toch allemaal om. Liefde: voor zijn fans, voor zijn muziek, voor zijn vrouw, voor zijn dochter en voor al de rest. Het centrale pleidooi: om van de wereld een betere plek te maken, zouden we allemaal veel meer van elkaar moeten houden. Hij is geen hemelbestormer of radicaal denker – hij zal nooit de politieke statements van een Kendrick of een Solange maken, repte zelfs met geen woord over Las Vegas – maar wel een kerel die graag mooie liedjes speelt om daarmee zoveel mogelijk mensen samen te brengen. Prima!

Legend is ook: de ultieme professional. En dus was de show die hij vanavond bracht – onderdeel van de Darkness and Light Tour, naar zijn laatste plaat – tot in de puntjes afgewerkt. Hij kwam op terwijl hij met vleugelpiano en al op een hydraulische lift stond. Rond hem werden flikkerende visuals op metershoge panelen geprojecteerd. Pas tijdens het tweede nummer (het ging van ‘I Know Better’ naar ‘Penthouse Floor’, helaas zonder Chance the Rapper) begonnen die panelen méé te dansen en een eigen leven te leiden, waardoor ze de band onthulden die erachter schuilging: tien koppen, waaronder een achtergrondkoor en een hele blazerssectie. Allemaal jongens en meisjes die nog nooit een foute noot hebben gespeeld. En allemaal met iets moois aan: James Brown would approve.

De specialisatie van het huis is natuurlijk zijdezachte neosoul, maar Legend maakte voldoende uitstapjes om het spits en levendig te houden. Langs bijvoorbeeld geile funk in ‘Tonight (Best You Ever Had)’, een ongegeneerd wipnummer met een gitaar zoals je die ook wel hoorde in softerotische films uit de jaren 90. (Wie kent Babes and Bullets nog van op VT4?) In diezelfde rayon zat er een goeie sekssax in ‘Overload’ – niet moeilijk: Legend schreef dat nummer samen met Miguel. Door ‘Darkness and Light’ en ‘What You Do to Me’ waaiden dan weer exotisch-Arabische windjes, terwijl nog veel méér songs gestut werden door pure gospel. ‘I Know Better’, bijvoorbeeld, maar ook Meghan Trainor-collab ‘Like I’m Gonna Lose You’ en ‘Glory’, de theme song van de prima film ‘Selma’, waarvoor hij een Oscar won. En ‘Green Light’, dat was gewoon een feest.

John Legend is ook altijd een beetje emo – soms zelfs een beetje véél. Die duiven op de achtergrond tijdens ‘Love Me Now’! Die familiefilmpjes tijdens ‘You & I (Nobody in the World)’! De manier waarop er tijdens ‘So High’ (het laatste nummer voor de bis) een enorme zonsondergang werd geprojecteerd terwijl Legend met zijn piano omhoog werd gehesen, omringd door witte rook! Ondertussen zong hij: ‘Baby, we’re so high/Walking on cloud nine… You got me up so high/My shoes are scraping the sky!’ Wat me eraan doet denken: uit de honingzoete keel van Legend – een ontegensprekelijk uitstekende zanger – komen wel vaker karamellenverzen gerold. Of wat dacht je van ‘Love contains the meaning of despair’ uit ‘Right by You (For Luna)’? Of – sorry! – van het refrein van ‘All of Me’? Een nummer dat het niet van zijn tekst moet hebben.

De muziek van John Legend is veel properder dan de liefde die er doorgaans op bedreven wordt. Hij heeft te weinig wereldsongs, zijn bindteksten zijn heel Amerikaans – alsof je naar een bezield prediker luistert – en soms is hij zo cheesy dat hij naar blauwe stinkkaas begint te ruiken. Maar daar staat wel tegenover dat hij één van de weinige moderne popartiesten is die de moeite doet om een heel leger muzikanten onder de arm te nemen, om alles live te doen en om geen enkele steek te laten vallen in wat dan ook nog eens een enorm knap vormgegeven show is. Hij speelde vanavond 25 nummers op twee uur tijd en coverde ‘Superfly’ van Curtis Mayfield (het nummer waarmee zijn dochter ter wereld kwam) foutloos. Qua voorspel kan dat toch tellen.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven