Concertreview: Slowdive in de Botanique

, door ()

slowdive vrijbeeld

19 jaar lang ontweek Slowdive het daglicht, en toen ze weer tevoorschijn kwamen, deden ze er nog eens drie jaar over om een nieuwe plaat uit te brengen. Ze hebben die tijd niet gebruikt om op een geniale titel te broeden, want ze heet gewoon ‘Slowdive’. En ze is misschien nog beter dan ‘Souvlaki’, de mijlpaal die hen in 1993 een bescheiden vorm van onsterfelijkheid bezorgde. ‘Slowdive’ is het werkstuk van een geduldige, ervaren band, die met pure vakmanschap elk geluidje op de juiste plek heeft gezet, zoals Wes Anderson met zijn stop-motionpoppetjes aan de slag gaat. Live is de band al even secuur.

Opener van de plaat was ook opener van de avond: ‘Slomo’ getuigde in z’n titel al van zelfkennis en wikkelde zich eindeloos traag om de collectieve keel van de zaal, in een grip die niet meer zou lossen tot de laatste noot. ‘Catch the Breeze’ was geen wall of sound, maar een wólk of sound: pluizig en dromerig, rafelig aan de kantjes. Vermoedelijk heeft Beach House, alvorens officieel ter wereld te komen, via één of ander worm hole doorheen tijd en ruimte déze liveversie gehoord. Het kan ook dat ze thuis de plaat ‘Just for a Day’ hadden liggen; wie zal het zeggen. Gelukkig bestond The xx al toen ‘Sugar for the Pill’ werd uitgevonden, of ze hadden een rechtszaak aan hun been. Zelfs het sentiment van die prachtsong was xx-fähig: ik verstond geen woord van de lyrics behalve het woordje ‘love’. Zo onbezorgd, zo poppy, zo helder heeft Slowdive in de nineties nooit geklonken.

Neil Halstead was jarig vandaag (47!) en kreeg dus een erg dronken ‘Happy Birthday to You’ toegezongen vanuit de zaal. Zelf was hij iets toonvaster – z’n mooiste regels zong hij in ‘Alison’ – maar het is toch Rachel Goswell (op haar eentje goed voor twéé frontvrouwen van 23) die je wil horen. Ze straalde tegelijk verlegenheid én een zeker binnenpretjesgehalte uit, en ze zong als een engel. Uit ‘Avalyn’: ‘Silence grows / Feelings flow.’ Het had een samenvatting van de avond kunnen zijn, al groeide die silence wel héél snel. Het aan The Cure schatplichtige ‘Star Roving’ ontaardde in het geluid van een optrekkende F-35, en ook het al evenzeer aan de jaren 80 herinnerende ‘Crazy for You’ tolde weg in een draaikolk van een climax: op deze fundamenten is postrock gebouwd.

Het mooiste compliment voor de piekfijne geluidsmix kwam er in de vorm van ‘Slowdive’ (niet de band, niet de plaat, wél het nummer), waarin je tussen de distortion Rachels tamboerijntje nog glashelder kon horen klingelen. Een detail, maar wel één dat je meteen blijgezind stemt, zoals discoballetjes op een ijsje.

Tussendoor werden er ook enkele uitstapjes gedaan. ‘Souvlaki Space Station’ hintte in de titel naar de eindbestemming van het publiek. Ik heb nog altijd geen idee wat het verhaal is achter ’40 Days’ (‘wat zingt ze?!’), maar het zou me geenszins verbazen als het gaat over de ringen van Saturnus, en hoe die volledig bestaan uit fijngemalen stukjes gebroken hart – of zoiets. Dáár ongeveer hing mijn kop alleszins toen het gedaan was. Maar het moment van de avond was toch alweer ‘When the Sun Hits’, een kathedraal van een nummer waarin Rachel en Neils stemmen op enige wijze met elkaar in het huwelijk traden. Eén minpuntje: Slowdive was vandaag niet buiten geweest en speelde dus ook ‘Blue Skied an’ Clear’. Oeps!

Bij élk nummer weerklonk herkenningsapplaus (zelfs, raar genoeg, bij de Syd Barrett-cover ‘Golden Hair’). Dat wil zeggen dat de fans niet alleen ‘Souvlaki’ nog vanbuiten kennen (want als er uit de back catalogue werd geplukt, dan was het vrijwel altijd uit díé plaat), maar ook dat fans le nouveau Slowdive meteen even nauw in het hart hebben gesloten. Het kan evengoed zijn dat de fans van het eerste uur en de nieuwe nieuwsgierigen kriskras door elkaar stonden – in dat geval: twee groepen die allebei even enthousiast waren. Alleszins merk je dat Slowdive een tweede elan heeft, dat ze niet doen aan de archeologie van hun eigen muziek, maar dat ze weer (of nog altijd) léven. Dat ze hun kunst geperfectioneerd hebben, zelfs.

Comeback van het jaar? Tenzij Oranje Zweden klopt met minstens zeven doelpunten verschil: toch wel.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven