Concertreview: Desertfest 2017 in Trix

, door ()

1200

Wat Desertfest ondertussen ook is? Een keten. Een internationaal merk. Een festival met edities in Berlijn, Londen, Athene en Antwerpen.

Ons eerste goeie zondagidee: beginnen met het Zweedse Monolord. Ze doen in trage, moerassige songs, en in riffs die lijken gemaakt om je erdoor te laten murw beuken. Als deze groep een opdracht in een kruiswoordraadsel was, er zou staan: kronkelend zeemonster, negen letters. Het antwoord zou luiden: Leviathan.

Trouwens, volgens de Encyclopedia Metallicum zijn er in Zweden 428 metalgroepen per miljoen inwoners. 't Is wel Finland dat wint met 629 groepen.

Au suivant: het Belgische Hemelbestormer! (Aantal Belgische metalgroepen per miljoen inwoners: 101). De naam Hemelbestormer verwijst naar ons aller rebelse zelf. In een donker gemaakte bovenzaal van Trix staan twee mooi gedesignde lichtbronnen op het podium: het zijn de moderne vuurkorven waar dit trio zich aan warmt. Muzikaal reist Hemelbestormer naar allerlei oost- en westkanten terwijl heelder melkwegstelsels hen tot achtergrond dienen - we bedoelen: er wordt een beetje post-rock tussen de sludge gemixt en ze hebben filmpjes vol sterren meegebracht - maar waar thuis de beukende riffs mekaar opvolgen is en blijft het het best. Top!

Church Of Misery zijn Japanners van wie spilfiguur/bassist Tatsu Mikami zijn instrument zo hoog op de hals bespeelt dat hij ze bijna achter zich aan laat slepen. Dit was naar ons gevoel een veel te éénkoppig beest dat rustig stond te dampen uit alle twee de neusgaten.

Maak in verband met Redd Kross zelf een zin met legendarisch en baanbrekend en L.A. Ze spelen in het kleine Trix-café, voor weinig volk, hetgeen voor ons een rare ervaring is, want zo komt hun Cheap Trick-achtige powerpop zonder het gekrijs van de Japanse fans vanop de ‘Live at Budokan’-plaat. Op plaat is bij Redd Kross elke sha-la-la-la en elke shing-a-ling-a-ling belangrijk. Live gaat het meer op en neer. Ten bewijze hun covers: ’Deuce’ van Kiss is de opwinding zelve,‘It Won’t Be Long’ van The Beatles is onderhoudend,‘Saviour Machine’ van David Bowie wordt helaas compleet de prak in gezongen. Het raarst van al: later op de avond zal de grote zaal zo volgepakt zijn voor The Melvins dat laatkomers een grote schoenlepel moeten vragen om erbij te kunnen. Bij Redd Kross staat geen tweehonderd man. Nochtans geeft met drummer Dale Clover en bassist Steven Shane McDonald tweederde van The Melvins nu al present.

Bij Kadaver horen we één grote invloed - en één recensiewoord: Cream. Bij de pioniers Saint-Vitus willen we snelsnel eens gaan piepen, maar we staan tegen het einde aan nog steeds met opengevallen mond naar hen te luisteren. Hun ‘Saint-Vitus’ is een wild feest, afsluiter ‘Born Too Late’ heeft ons helemaal bij het nekvel: een missing link tussen Black Sabbath en Kyuss horen we, en een tekst van vier regels uit de jaren tachtig vertelt iets over doom en sludge: ‘They say I look like the living dead / They say I can't have much in my head / They say my songs are much too slow / But they don't know the things I know’.

Het Britse Part Chimp doet wat aan Unsane denken, hun songs zijn bedwelmend, ’t is meer punk dan metal, en geen van de op Desertfest aan de podia vastgeklonken magneten trekt met haar plus-kant zo aan onze min-zijde. Bommetje!

Dat Desertfest ook een ontdekkingsfestival is, komen Dave Spirit en Chris Valley - samen Spirit Valley - bewijzen. Naar Europa verkaste Australiiërs zijn het, hun bezwerende ’doomshine boogie’ komt afwisselend met synth en gitaar, de vooraf opgenomen laag doet soms aan Suicide denken, de drummer is geen krabber, de lyrics zijn vaak niet meer dan een paar herhaalde woorden die mee moeten aanzetten tot dansen. Wie er was, kon niet blijven stilstaan. Wie er was, wist achteraf: dit duo gaat nog potten breken.
 
En dan The Melvins: drummer Dale Clover wijst naar de grote banner met hun naam erop, en zegt dan: ‘Wij zijn The Melvins’. This year’s bassplayer Steven Shane McDonald komt van bij Redd Kross, ooit heeft hij een versie gemaakt van ‘White Blood Cells’ van The White Stripes met zijn bas erop, en hij doopte de plaat ‘Redd Blood Cells’. De opper-Melvin heet King Buzzo of Buzz Osborne: hij heeft een zot kapsel, draagt een lange jas, en begint onmiddellijk te ijsberen op het podium.

Alleen al de manier waarop ze zich laconiek voordoen. Buzzo doet alsof hij zijn riffs ter plekke uit de mouw schudt, maar er zit een strakke regie achter deze groep. De trage versie van opener ‘Sacrifice’ (een cover van Flipper), al die andere gewrongen songs, het je ne sais quoi, het tegelijk strakke carcan, de Captain Beefheart-achtige hoekigheid, het logge van de Nirvana van ‘Bleach’, de spreekwoordelijke drang waarmee ze op dat ‘Bleach’ nooit een vervolg à la ‘Nevermind’ hebben willen maken… en kijk nu eens: na al die jaren zijn ze nog steeds 100 procent Melvins en 100 procent outsiderkunst waar verdomd veel volk naar wil komen kijken. En terecht!
 

Het moment

De cover van 'I Wanna Hold Your Hand' van The Melvins spookt nog in ons hoofd. The Beatles schilderden met de original een bloedmooi figuratief meisjesportret. The Melvins maakten er in Antwerpen een indrukwekkende Picasso van: het rechteroog van de song was naar beneden gezakt, de neus kwam in profiel en stond niet van voren maar opzij. Aan het eind was de vast te houden Beatles-hand zelfs een Melvins-voet geworden.
 

Het publiek

Weinig mensen die een ‘halssnoer van opengebroken offerblokken rond de nek’ droegen, ‘en ondertussen aan het kauwen waren op een binnenband van een brommer’ (copyright Urbanus, die het lang geleden over de Hell’s Angels had). Nee, deze mensen luisteren dan wel naar muzikanten die als holbewoners op jacht op mekaar moeten zijn afgestemd, maar ze zijn stuk voor stuk de innemendheid zelve.  
 

Quote

Komt van een organisator die we in de foodtruck-tuin tegen het lijf liepen: ‘Het is een festival voor rockliefhebbers, niet enkel voor metalheads. We programmeren een breed spectrum aan muziek, van psych en doom-sludge tot kraut en bluesrock. Wie op Pukkelpop of Dour zijn/haar gading niet meer vindt als het gaat om harde gitaarbands, wordt op Desertfest aangenaam verrast. Maar gelieve mij nu te excuseren, één van onze artiesten wil per se Jägermeister drinken.’
 

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven