Concertreview: Mogwai in de Ancienne Belgique

, door ()

vrijbeeld

‘Het is alsof je in het midden van een drukke snelweg gaat staan, een beetje met je handen zwaait en hoopt dat het verkeer dan wel vanzelf tot stilstand zal komen’, schreef de Britse journalist Keith Cameron ooit, om aan te geven hoe moeilijk de muziek van Mogwai zich in woorden laat vangen. Samen met het Canadese Godspeed You! Black Emperor legde de groep uit Glasgow twintig jaar geleden de fundamenten van de postrock. Volgens kenners: een genre met wortels in de indie-undergound, getypeerd door epische, voornamelijk instrumentale composities die zowel naar metal als Krautrock verwijzen en het vaak moeten hebben van een luid-zacht-luid-dynamiek. Zelf hebben de heren echter een hekel aan de term: te arty, te pretentieus en te vaag, vinden ze. ‘Alles wat we te zeggen hebben, zit in onze muziek. We spelen gewoon rock zonder teksten. That's it.’ Het zegt iets over hun no nonsense-attitude: Mogwai hoeft geen frontman of imago, sluit geen compromissen en toch is ze er, zonder noemenswaardige airplay, in geslaagd zo populair te worden dat ze twee avonden na elkaar in een volle AB kan aantreden.

De jongste jaren leverde Mogwai vooral soundtracks voor de Franse tv-reeks ‘Les Revenants’ en voor ‘Atomic’, een bloedstollende documentaire over de kernbombardementen op Hiroshima. Daarbij legden de muzikanten een opmerkelijke subtiliteit aan de dag. Maar op hun nieuwe langspeler, ‘Every Country’s Sun’, keren ze terug naar hun core-business en krijgt de volumeknop weer een fikse draai naar rechts. Kwatongen beweren dat de negen platen van Mogwai niet zoveel van elkaar afwijken. Ze hebben niet eens ongelijk: de blauwdruk is bekend en de evolutie zit hem in kleine details. Dat bleek ook in de AB waar de Glaswegians aangaven hoe miniem het verschil tussen gracieus en visceraal of tussen bedachtzaam en explosief wel kan zijn.

Mogwai –mocht u het zich afvragen: Chinees voor ‘boze geest’ – moet het sinds kort zonder gitarist John Cummings stellen en is op plaat weer een kwartet. Toch staan ze tijdens de huidige tournee weer met zijn vijven op het podium, met een extra kracht op snaren en toetsen. Drummer Martin Bulloch moest dan weer afhaken wegens gezondheidsproblemen en werd vervangen door Cat Myers van het Schotse duo Honeyblood. Eén en ander zorgde ervoor dat het gezelschap weer speelde alsof er echt iets op het spel stond.

De helft van de set bestond uit nieuw materiaal, de andere uit bekende nummers waarvan de oudste dateerden uit de cd ‘Rock Action’. Dat de Schotten niet gespeend zijn van humor bleek ook nu weer uit titels als ‘I’m Jim Morrison, I’m Dead’ –lyrisch begin, dan geleidelijk accelererend– of ‘Don’t Believe the Fife’, waarin de synths meer op de voorgrond traden en Mogwai je van de ene maalstroom naar de andere sleurde. ‘Coolverine’ werd door de geprononceerde beat nog net voor zweverigheid behoed, het licht psychedelische ‘Crossing the Road Material’ herinnerde aan Slint en ‘Remurdered’ riep, dankzij het fijnmazige gitaarwerk, al vanaf de intro de nodige suspens op.

Dit keer stonden er ook vier gezongen nummers op het menu: ‘Party in the Dark’ was catchy indiepop met een knipoog naar New Order. Toen Stuart Braithwaite het tijdens het dromerige ‘Take me Somewhere Nice’ echter zónder stemvervormers moest rooien, viel hij alsnog door de mand. Keyboardspeler Barry Burns nam de vocale honneurs waar in ‘Hunted By A Freak’ en ‘2 Rights Make 1 Wrong’, maar zocht daarbij zijn toevlucht tot een vocoder, zodat je het gevoel kreeg naar een treurende robot te luisteren.

Mogwai maakt muziek die zoveel beelden oproept dat iedere toeschouwer er zijn eigen film bij kan verzinnen. Toch jent het zijn publiek vaak met serene passages waarin plots een vernietigende tornado opsteekt. In ‘Rano Pano’, het bezwerende ‘Old Poisons en in oriëntaalse exotiek gedrenkte ‘We’re No Here’ werden niet minder dan drie (!) gitaren in stelling gebracht. Het publiek werd dus dermate ondergedompeld in een zee van noise dat het er nog net geen gescheurde trommelvliezen aan over hield. Was dit het memorabelste concert dat we van Mogwai al hadden meegemaakt? Nope. Maar dat is voor de concurrentie zeker geen reden om zich in de handen te wrijven. Want na twee decennia blijft de Schotse demon nog altijd uniek en aartsgevaarlijk. Het is maar dat u het weet.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven