Concertreview: Ride in de Botanique

, door ()

1200

Die van Ride zijn ervaren mannen die weten wat voorspel is, en dus begonnen ze beheerst, prutsend en zoekend aan de avond met ‘Lannoy Point’. Een zachte, twinkelende opener. Postrock zonder de uitwaaierende zijpadjes en grillige crescendo’s. Een duik in een natuurlijk, warm bad, een kennismaking. Een schijnbeweging ook. Meteen daarna volgde ‘Charm Assault’, een pubernummer dat groot is geworden op een dieet van spek en spinazie, waarin een gezonde dosis punkenergie van het refrein afspatte (‘Charm assault! / Get out of my brain!’). En zo was de toon gezet: Ride hield in en haalde uit, doseerde en liet zich gaan, allemaal op de juiste momenten. De leden zijn allemaal de veertig gepasseerd en weten zó de G-plek van een concertzaal te vinden.

Ride had in de reiskoffer vooral leuke genres uit de jaren 90 zitten. Shoegaze natuurlijk, maar Ride was altijd méér dan dat. Van het triumviraat was het de groep die het dichtst bij de Pavements en de andere alternatieve goden van deze wereld aanleunde. Dus wat was er nog? Met ‘Lateral Alice’ produceerden ze door een stroomgenerator aangezwengelde powerpop. ‘Dreams Burn Down’ kwam in de buurt van wat Ride een stadionanthem zou noemen. En in ‘Cali’ was, aan de andere kant van een dichte mistbank, zelfs de echo van een ‘Teenage Dirtbag’-, ‘American Pie’-achtig poppunknummertje te horen. Gaat er altijd wel in!

Bij toeval waren er hier en daar zelfs fijne sliertjes 2017 in de fundamenten gekropen. ‘Lateral Alice’ en ‘All I Want’, bijvoorbeeld, huisden stemmensamples en computerklikjes: een restant van het werk dat Ride samen met producer Erol Alkan ondernam op ‘Weather Diaries’. Maar dat waren knipogen, voetnoten, bijgedachten. Ride zal vandaag hun nalatenschap niet meer op noemenswaardige wijze uitdiepen, hoe sympathiek het ook is dat ze het nog proberen. Hun werk bestaat uit aanzwellende rockmelancholie, zwalpende noisedekens, in noten samengebalde natuurfenomenen; met die elektronica en die Erol Alkan morrelen ze in bijberoep. Zoveel was er live trouwens niet van te horen.

De hoogtepunten, dan maar? Oké, maar verwacht geen verrassingen. Dat de monumentale reputatie van de groep al twee decennia lang steunt op twee pilaren van platen (‘Nowhere’ en ‘Going Blank Again’) heeft een réden, namelijk nummers zoals fucking ‘Seagull’. Als er omstreeks half tien Belgische tijd opeens een zinkgat is ontstaan ter hoogte van Australië, mag de aannemer van de reparatiewerken de factuur naar Ride sturen. ‘Seagull’ was de mooiste ninetiesrock van je grote broer, een luier van wollige noisedoekjes. Tegelijk ook: een grillige jamsessie – gevaar in de lucht – en een strak beteugelde rocksong. Mét sterk psychedelische outro. Krop: meet keel.

Nog ‘Nowhere’: ‘Taste’ barstte vanaf seconde één van de energie (meezinger: ‘I don’t knooow / The taste just slips away’), ‘Unfamiliar’ bleek nog altijd die vanuit de onderbuik opborrelende baslijnte torsen, en ‘Dreams Burn Down’ was naast episch ook gewoon héél episch. Van de pure, ongecompliceerde, hondsoprechte ninetiesrocknummers van ‘Going Blank Again’ was ‘Twisterella’ nog nét iets happiger dan ‘OX4’. Van ‘Weather Diaries’ was ‘Cali’ het leukst en ‘Impermanence’ het schattigst. Ride speelde zelfs een nummer uit ‘Carnival of Light’, één van de platen waarmee het voor hen bergaf ging vanaf ’94 – de band zelf verwees er later liefdevol naar als ‘Carnival of Shite’. ‘From Time to Time’ kreeg een nieuw jasje aangemeten (met akoestische gitaar) en is, laat u niks wijsmaken, gewoon een puike song.

Aan de Botanique heeft de stationsbuurt van Brussel-Noord vanavond geen klanten gehad: na het voorspel zat ook de climax goed en dus haalde het publiek tijdens ‘Vapour Trail’, het slotnummer van ‘Nowhere’, z’n collectieve O-face boven. Fysiek én emotioneel bevredigd. Voor mij stonden enkele granieten manskerels van twee meter en zelf zij gingen aan het beven: hartspier en gitaarsnaren trilden vier minuten achttien seconden lang unisono. Ikke: voldaan huiswaarts. Ride: de liefste pletwals van de wereld.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven