Concertreview: Joey Bada$$ (Trix)

, door ()

Joey Badass 1200

Joey wist dat een rapper het zich kan veroorloven om fashionably late te verschijnen, en stuurde aanvankelijk zijn kat. De zaal was wild aan het roepen (‘Joooeeey!’), machtig veel aan het zuipen en een halve Snoop-maandvoorraad marihuana in de ether aan het pompen. Ondertussen smeet de dj met Kendrick Lamar, Chief Keef en Chance the Rapper. Iedereen zong al mee. Concert of party? Voor een millennial is dat het verschil tussen brunch en lunch: zolang er maar bubbels zijn, en mooie kiekjes om op Instagram te zetten. Voor me had iemand moeite om van zijn pint te drinken omdat hij er toevallig dríé vasthad, en enkele meters verder verkende een meisje haar eigen borsten. En dan moest het concert dus nog beginnen: prima!

Ondertussen was Joey zo fashionable dat ik hem in smoking had verwacht, of toch minstens in een Halloween-kostuum. Maar nee. Toen hij er eindelijk stond, was dat gewoon als zichzelf: een 22-jarige, getalenteerde, vermoedelijk lichtjes stonede rapper uit Brooklyn, New York. Op zijn laatste plaat, ‘All-Amerikkkan Badass’ (drie keer raden waarvoor die ‘KKK’ staat), schoot hij op het Amerikaanse politieke instituut, politiegeweld, raciale spanningen, hypocrisie én Donald Trump. Maar hij schoot vooral met losse flodders en bewees nog niet over de maturiteit van een Kendrick te beschikken. Langs de andere kant werd – met de plaat, maar ook vanavond, wanneer ‘Rockabye Baby’ met een kanonschot van start ging – alwéér duidelijk dat Joey een rapmachine is, met een flow waar veel ervaren rotten jaloers op mogen zijn.

Zelf hees Joey zich onlangs in een interview breed grijnzend naast één van zijn helden:‘Moest Tupac hier nu zijn, ik zou hem onder tafel rappen.’ Braggadocio van een haantje, maar bij het afgemeten woordenspuug van ‘Ring the Alarm’ had ik ‘m zó gelijk gegeven. Damn, wat is-ie snel en precies! ‘Temptation’ was feelgoodrap en ’95 Til Infinity’ een tripje naar de West Coast (dat nummer is overigens een verwijzing naar de machtige Souls of Mischief, en hun plaat ’93 Til Infinity’). Verder putte Joey vooral uit de oldskool New Yorkse rap van Nas en Jay-Z. ‘For My People’ was de gouden standaard van de avond: zonnig, hoopvol, met een refrein om mee te zingen en een naar vroeger knipogende trapproductie.

Bij ‘For My People’ begon ook de politiek:‘Dit is een nummer voor mijn volk; mensen die gewoon van dag tot dag willen overleven.’ Als je vanavond goed luisterde, dan hoorde je dat Joey iets te zeggen heeft. Vaak zelfs iets zinnigs, zoals in ‘Land of the Free’ (‘Three K's, Two A's in AmeriKKKa / I'm just a black spade spawn out the nebula’), maar soms evengoed een platitude waarvan je denkt: en dan? Zoals: ‘Obama just wasn't enough, I just need some more closure / And Donald Trump is not equipped to take this country over.’ Klópt wel hoor, maar kon dat niet een tikje sexyer?

Ik blij, dus, dat er met ‘Paper Trail$’, ‘Christ Conscious’ en ‘Waves’ nog wat ouder werk passeerde, waarin niet Joey-de-predikant, maar wel Joey-de-ondeugende-rijmelaar nog eens mocht uitpakken. Onderstaand stukje, dat ik voor de volledigheid helemaal meegeef, kwam er a cappella uit en was het hoogtepunt: ‘Yeah, but it's far from over / Won't stop 'til I meet Hova and my momma's in a Rover / 'Til I'm an owner of the world's finest motors / I blow like supernovas in your daughter's room on a poster / Known as history's biggest musical composer / No disrespect to Bob Mar, yeah, another stoner / Marijuana my odor, and when I get older / Hope my spermatozoa from my scrotum intercept an ovum.’ Toekomstdromen van een 17-jarige flapdrol, mét humor.

Wie heeft daar eigenlijk naar geluisterd? Niemand! Het ging ‘m om de groove van de beats, de flow van de stem, de zuurtegraad van uw lever. Het was een feestje dat méér wilde zijn en soms ook méér was, maar je moest nooit stoppen met dansen. Tegen ‘Christ Conscious’ had Joey z’n shirt uitgedaan, en tijdens ‘No. 99’ stond een heel publiek – nee, een heel hiphoppubliek – in moshpits te hossen. Het niveau van de nummers an sich lag ver uiteen, maar de manier waarop ze gebracht werden, was uniform uitstekend en opwindend. Zelfs ‘Devastated’, op Spotify een trapnummer van dertien-in-een-dozijn, was vanavond een TNT-bom met een brandende lont.

Joey Bada$$ moest eerder dit jaar optredens afzeggen omdat hij naar de eclips had gekeken zonder brilletje. Dom, zou je denken, maar je moet weten: hij is het gewoon dat de natuurwetten zich buigen naar zijn wil. Neem nu vanavond. Het was de laatste dag van oktober, buiten was het een graad of tien, om zes uur was het donker. En tóch speelde hij een beestige zomerfestivalset.

Fuck it, ik heb me rot geamuseerd.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven