Concertreview: Metallica in het Sportpaleis

, door ()

vrijbeeld

Het iconische ‘The Ecstacy of Gold’ van Ennio Morricone galmt door een volgepakt Sportpaleis. Gevolg: armhaar dat collectief overeind gaat staan, anticiperend op wat komende is. Het viertal betreedt de bühne, daarbij geruggensteund door een galopperende riff die we herkennen als ‘Hardwired’ – een kopstoot waar zelfs Gilles De Bilde van kan leren. Opvolgen doen ze met die andere kanshebber bij uitstek om zich bij het omvangrijke rijtje klassiekers te vervoegen: ‘Atlas, Rise!’

Haast verontschuldigend murmelt James Hetfield dat ze veel songs van meest recente plaat ‘Hardwired… To Self-Destruct’ zullen spelen. Voorbij halverwege hun tour beseffen ze zelf beter dan wie ook dat niet iedereen daarop zit te wachten. Zo ook het groepje dertigers voor me dat systematisch gaat zitten wanneer Metallica een nieuw nummer durft spelen. ‘Hardwired… To Self-Destruct’ lijkt nog niet voldoende geïntegreerd in de playlist van de doorsnee Metallica-fan, waardoor de sfeer heviger fluctueert dan de koers van de bitcoin.

James en co zijn geëvolueerd van heetgebakerde brulboeien met een vastberaden behoefte keet te schoppen naar verantwoordelijke huisvaders. Oerkracht heeft doorheen de jaren moeten wijken voor controle en rustige vastheid. Hoewel, controle? We betrappen de bandleden op verbazend veel foutjes. Lars Ulrich was altijd een matige drummer, maar ook de immens getalenteerde Kirk Hammett maakt er geregeld een soepje van. Van bloedvorm lijkt geen sprake. Exponent van de muzikale malaise is ‘One’, waarvan de intro door James en Kirk gezamenlijk naar de gallemiezen wordt gespeeld. Het publiek kan het echter niet aan hun hart laten komen.

Een pluim inzake setlist is wel degelijk aan de orde. De band weet het aantal gratuite meebrullers te beperken, en gaat vaak voor gewaagde songkeuzes. Het bloedmooie ‘Fade to Black’ bijvoorbeeld, alsook hun cover van ‘Whiskey in the Jar’ passeren de revue. Ook ‘Halo on Fire’ – om een nummer van hun nieuwe plaat te noemen – is live een dikke meevaller.

Daarom knijpen we een oogje toe wanneer snaarbroeders Kirk Hammett en Robert Trujilo zich halverwege aan een cover van The Kids wagen. We hopen dat het bij dit ene experiment blijft. De laatste resem nummers komen - verrassing! - uitsluitend uit de oude doos. Achtereenvolgens krijgen we ‘Sad But True’, ‘One’, ‘Master Of Puppets’, ‘Damage Inc.’, ‘Nothing Else Matters’ en ‘Enter Sandman’ gepresenteerd: een snoeihard slotakkoord.

Metallica duikelt in de put die ze zelf gegraven hebben. Ze zijn het slachtoffer van het torenhoge verwachtingspatroon dat ze dankzij decennia muzikaal meesterschap voor zichzelf gecreëerd hebben. Het aan waanzin grenzende perfectionisme van de band in acht nemend, durven we stellen dat ook zij niet tevreden zijn met hun performance van deze avond. Te onnauwkeurig. Te weinig sfeer. Te veel Sportpaleis.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven