Concertreview: Godspeed You! Black Emperor in Vorst Nationaal

, door ()

vrijbeeld

Geen blikvanger, geen hiërarchie, geen toegevingen aan radioformats, geen persfoto’s, geen interviews. Godspeed bepaalt koppig zijn eigen spelregels en steekt zijn middenvinger op tegen media en muziekindustrie. De bandleden zien zichzelf als ‘refuseniks’: linksradicale outsiders met wortels in de krakersbeweging van Montréal, voor wie het collectief belangrijker is dan het individu. Alle muziek is politiek, vinden ze. Of je kiest ervoor de neoliberale machthebbers te behagen, of je richt je tot de machtelozen die altijd de pineut zijn. Godspeed You! Black Emperor geeft een stem aan zij die er geen hebben, maar laat zich gelukkig nooit tot doempreken verleiden.

Songs schrijft het octet niet echt. Het zijn veeleer instrumentale mini-symfonieën, die vaak langer dan een kwartier worden uitgesponnen. Als er al sprake is van een ideologische boodschap, dan zit die verborgen in titels zoals ‘Mladich’, in de samples of veldopnamen die met de composities worden vermengd of de grofkorrelige filmbeelden, voornamelijk in zwart-wit, die tijdens concerten de muziek begeleiden. Zo krijg je als toeschouwer desolate stadslandschappen, neerstortende vliegtuigen en in geweld ontaardende betogingen te zien. Ook dissonantie heeft bij Godspeed een duidelijke betekenis: voor de groep is het een uitgelezen manier om de politieke chaos van dit tijdsgewricht in klank te gieten. Maar ook al vertoont de muziek van de Canadezen donkere trekjes, er valt altijd licht door de kieren, omdat de muzikanten nu eenmaal geloven dat we met zijn allen de draak kunnen verslaan. Het nummer waarmee ze in Brussel hun set aansneden, heette niet toevallig ‘Hope Drone’.

Het concert begon een beetje abstract en contourloos. Net als bij klassieke expressionisten als Ravel of Debussy duurde het even voor je in de zee van geluiden iets als een melodie kon herkennen. De bandleden zaten in een halve cirkel op het schaars belichte podium en reageerden op elkaar zoals de oceaan op de maan: de verschuivingen in de op zich vrij repetitieve muziek beantwoordden min of meer aan de logica van eb en vloed. Na de lange intro beet Godspeed zich vast in het materiaal uit zijn pas verschenen zevende cd ‘Luciferian Towers’, een werkstuk waarop de romantiek het dit keer haalt van het pessimisme. ‘Bosses Hang’, week af van de hard-zacht-hard-dynamiek die we van het gezelschap gewend waren, maar gaf in Vorst wel blijk van passie en zelfvertrouwen. Met een line-up waarin we drie gitaristen, twee bassisten, twee drummers en een violiste herkenden, was er aan power sowieso geen gebrek.

Nog indrukwekkender klonk ‘Anthem For No State’, waarin een orgeltje kwam piepen en de snarengeselaars zich eensgezind leken te laven aan de filmsoundtracks van Ennio Morricone. In het minimalistische ‘Fam/Famine’ hoorden we echo’s uit Lou Reeds ‘Street Hassle’, terwijl ‘Undoing A Luciferian Towers’ het sinistere beeld opriep van de onlangs uitgebrande Grenfell-toren in Londen en dus impliciet verwees naar de klassenongelijkheid die in Groot-Brittannië een dergelijke ramp mogelijk had gemaakt. In dit nummer, met een free-jazzsaxofonist als ‘special guest’, hoorde je goed hoe de melodieuze componenten bij Godspeed You! Black Emperor afwisselend samenvloeiden en tegen elkaar opbotsten.

De avond werd afgesloten met de integrale uitvoering van ‘Slow Riot For New Zero Kanada’, een plaat uit 1999 die nog steeds tot de beste behoort dat Godspeed ooit op de wereld heeft afgevuurd. Het majestueuze ‘Moya’ baadde, dank zij de prominente strijkers, van begin tot eind in neoklassieke grandeur. ‘Blaise Bailey Finnegan III’ daarentegen, bouwde geleidelijk naar een climax van het soort dat je oren deed flapperen. De compositie was gebouwd op fragmenten uit een fictief (?) straatinterview met iemand die net een snelheidsboete had gekregen, waarin Amerika als een derdewereldland werd afgeschilderd en tegelijk de al te vrije wapenwet en het rechtssysteem op de korrel werden genomen. En voor wie dacht dat de activisten van Godspeed geen gevoel voor humor hebben: er werd zowaar een volledige songtekst van Iron Maiden in geciteerd.

Aan bissen deed Godspeed You! Black Emperor niet en zo was het goed. Want de toeschouwers hadden alles al gekregen: stilte en storm, nuance en bombast, tedere strelingen en een welgemikte stomp in de maag. Een even gelaagd als trefzeker concert dat in het teken stond van verzet en vrijheidsdrang, van een band die nergens met slogans zwaaide en zich nooit vastreed in formules. In één woord: briljant.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven