Concertreview: Dua Lipa (Lotto Arena)

, door ()

dua lipa 1200
© Alex Vanhee

Als ze aan dit tempo doorgaat, speelt ze tegen 2020 op de ringen van Saturnus, maar laten we voorlopig maar even bij het heden blijven; daar is Dua Lipa al superster genoeg. De Lotto Arena zat vol-vol-vol. Nog méér dan bij Lorde onlangs voelde je: hier is iets op til dat je als 25-plusser amper nog kan vatten. Toen de rode tl-lampen aan floepten – ze verlichtten een spaarzaam aangekleed podium waarboven een trapeziumvormig scherm werd opgeladen – hoorde je geen tienerpubliek, maar een te paard aanstormend Mongolen-leger dat maar één teken nodig had van de grote Dzjengis Khan om het boeltje in de fik te steken. Toen Lipa (de Dzjengis met dienst) uiteindelijk het podium op stapte, keerden in het belendende pand duizenden baardige Metallica-fans hun nek: wat was er daarnáást allemaal gaande?

Kort samengevat: een feest, en wel één dat in de eerste zes, zeven nummers voorbij zoefde als een optreden van – echt – de Pixies. Weinig punten voor beleefdheid, perfecte score voor stomende sneltreinopwinding. Geen bindteksten, geen tralala. Wel: nummer na nummer, hard en strak. Dua Lipa, nog een héél klein beetje onzeker in de AB die ene keer, was báás over haar podium. Onder haar loszittende joggingbroek verborg ze vermoedelijk een stevig paar ballen, want haar grootste hit, ‘Hotter Than Hell’, was de eerste die ze erdoor joeg. Vanuit de filosofie: no worries, gasten, ik heb er zo nog genoeg. Dus hip-shakete ze zich een weg doorheen het Shakira-achtige boemelrefrein van ‘Dreams’, zette ze haar klankkast open in ‘Lost in Your Light’ en brak ze de volumeknop af in ‘Garden’.

Je moet Dua Lipa bewonderen om d’r drive. Als puber moest ze met haar ouders verhuizen van Engeland naar Kosovo, maar ze wilde zo graag popster worden dat ze, op haar vijftiende, op haar uppie terug naar Londen trok. Toen ze nog veel kleiner was, deed ze auditie om te zingen in een koor, maar ze werd afgewezen: ze kon, met haar diepe, donkere, satijnen misthoorn van een stem, de hoge noten niet halen en de pastoor – duidelijk een erudiet man – oordeelde dat ze niet kon zingen.

Maar zingen kan ze wél, en voor wie dat na ‘Garden’ nog niet helemaal doorhad, wilde ze de puntjes op de i zetten. Dus zei ze, na een klein technisch mankementje, tegen haar gitarist: ‘Wacht maar even.’ En ze zette ‘Thinking ‘Bout You’ a capella in, en daarna ook ‘New Love’: net of iemand was in onze oorschelp gekropen om daar doorheen een donzen kussen lieve woordjes te fluisteren. Oké, de Lotto Arena klonk weer eens als een sterk doorregende kartonnen doos, maar Dua’s stem blies als een vinnige zomerbries langsheen alle locatiegerelateerde beperkingen. De allereerste noot van ‘Homesick’ was een goeie kandidaat voor Perfectst Gezongen Noot van het Jaar. Het publiek was verliefd en liet dat ook weten; Dua Lipa was ontroerd, of wist anders erg goed te doen alsof.

Ik hoorde aan de toog iemand zeggen dat het ‘lit’ was, maar dat zal dan toch niet verwijzen naar ‘literair’, want als Dua Lipa nog op één punt aan haar muziek kan schaven, dan is het wel aan de teksten. Denk maar aan die ‘It was great at the very start / Hands on each other / Couldn't stand to be far apart / Closer the better’ uit ‘Scared to Be Lonely’. Goed, ja, een werkpunt. Die moeten er ook zijn.

Verder combineerde ze de hele avond lang de donkere, elegante glamour van Lana Del Rey met de ‘I don’t give a fuck’-attitude van Charli XCX. In dat compartiment was ‘IDGAF’ (toevallig net de afkorting van ‘I don’t give a fuck’) een hoogtepunt: er werd een spitse tekst geprojecteerd (‘Pas op: dit nummer zal expliciete taal bevatten, want dit is a song for all the fuckboys who have done you wrong’). Waarna Lipa haar ex-lovers op een bedje van uitgewassen neon de mantel uitveegde. Dat deed ze trouwens nog eens over in ‘Blow Your Mind (Mwah)’, een nummer waarin ze, vrij geïnterpreteerd, naar haar poep wijst en zegt: 'Kijk eens, jongen, hier ga jij nóóit meer aankomen!'

Moest William Shakespeare nog leven, hij had vast een aantal sonnetten aan die poep opgehangen, én aan het poëtische middenrif dat erboven zweefde. Maar Shakespeare is dood en dus moest Dua Lipa het doen met een volle arena die haar keer op keer een prozaïsch ‘we love you’ toewierp. Zelf kwam ze niet veel verder dan ‘Ik hou van jullie’ en ‘Bedankt allemaal’. Maar ze meende alles wat ze zei, of het scheelde niet veel. Nog één opmerking: tussen haar beperkte voorraad songs zitten er nog een aantal die te anoniem in de popether verdwijnen (‘No Goodbyes’, ‘Scared to Be Lonely’, ‘Last Dance’), maar toch zijn er ook een heel deel waarvan ik denk dat ze binnen pakweg zes jaar/drie platen nog altijd op de setlist zullen staan. ‘IDGAF’, ‘Hotter Than Hell’, ‘Genesis’… Ja, Dua, Dua Lipa: er zit iets in dat er vanavond voor het eerst écht uitkwam.

Het koninklijke huishouden van de pop heeft een nieuwe kroonpretendent. Feest!

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven