Concertreview: Queens Of The Stone Age in het Sportpaleis

, door ()

vrijbeeld

Eerst de feiten, dan kunnen we ze ook sneller achterwege laten: Queens Of The Stone Age zit met 'Villains' aan plaat nummer zeven, die ze voor de gelegenheid, en ook een beetje voor de gein, lieten produceren door Mark Ronson. Negen nummers staan er op die plaat, variërend van swingend tot sardonisch, en op twee na werden die ook allemaal gebracht in het Sportpaleis. Ouder werk? Jazeker, was ook aanwezig. En de hits natuurlijk, allemaal even hitsig.

Tot zover de feiten, want de enige vraag die er bij Queens Of The Stone Age echt toe doet – de lakens in een onontwarbare knoop op de grond, een sigaret los tussen de lippen bungelend, de voor nachtlawaai opgetrommelde ordediensten aan de voordeur - is: ‘Hoe voélde het?’ Het eerste kwartier luidde het antwoord: ‘Riskant’. Omdat uit de hele Queens-catalogus net het gemoedelijk kabbelende ‘If I Had a Tail’ was gekozen om de avond op gang te trekken, maar vooral: omdat het Sportpaleis als sonoor klinkende concertarena duidelijk beter dagen had gekend en liever luid lag te mokken. Gevolg: een potje galm waar moeilijk iets tegen in te brengen was, en dat ook ‘Monsters in the Parasol’ en ‘My God Is the Sun’ vrijwel volledig opslokte – met een kletterende boer achteraf die, na een paar keer tegen de muren te kaatsen, u vol in het gezicht raakte.

Kon beter. Moést beter. Werd het ook. Tijdens de lange beklimming naar de top van ‘Feet Don’t Fail Me’, meer bepaald. Iemand vond eindelijk de knop met aanduiding ‘Kutgeluid’ op het mengpaneel en keilde er een biertje over. Het resultaat klonk eindelijk zoals bedoeld: ongelofelijk luid en extreem dichtbij, met een Homme die in het daaropvolgende ‘The Way You Used to Do’ neus aan neus én op uw tenen kwam dansen. Excuses? Kwamen er niet, maar wie na het één-tweetje ‘You Think I Ain’t Worth a Damn but I Feel Like a Millionaire’/‘No One Knows’ nog zat te kniezen kon sowieso niet meer geholpen worden. Eindelijk van de grond, en in ‘Regular John’, het oudste wat die avond voorbij zou komen, deed Homme nog ‘ns wat hij ooit als geen ander deed: zonder bouwvergunning monolieten metselen. In ‘Smooth Sailing’ werden dan weer dingen gedaan met een gitaar waarvoor je dezer dagen terecht wordt buitengekegeld bij de VRT, en wat er in ‘Make it Wit Chu’ werd beloofd ging vér over de grens van wat nog als flirterig en speels kon worden opgevat.

Het mag geweten zijn: sinds ‘…Like Clockwork’ is Josh Homme herboren. Somberen doet hij voortaan alleen nog tijdens de werkuren, al had hij wel nog ‘I Appear Missing’, die mooi blinkende zwarte lijkwagen, meegebracht om stapvoets rondjes te rijden op het middenplein. Een hergeboorte die hij graag wou toelichten aan u, waardoor hij u misschien iets te vaak wou opmonteren met een opbeurende boodschap tussen de nummers door. Goedbedoeld, maar buiten een fraai stukje slam poetry voor ‘Domesticated Animals’ - vooral de puike vondst ‘dildo’s, dildon’ts’ blijft ons bij – leverde dat al bij al weinig memorabels op. Het maakte een evergreen als ‘Go With the Flow’ of de getoonzette migraineaanval van ‘Sick Sick Sick’ er niet minder doeltreffend op, maar je moest er zo wél langer op wachten.

Wat hadden we trouwens graag de blik gezien op het gezicht van de poetsvrouw die de volgende ochtend hoopjes tanden zou aantreffen in het middenplein. Bisrondes als die in het Sportpaleis donderdag betekenen immers gouden tijden voor tandartsen: 'Head Like a Haunted House', het springerigste vanop 'Villains', gevolgd door een moordend 'I Think I Lost My Headache' en een zoals gewoonlijk genadeklapperend 'A Song for the Dead'. Meer dan twee uur was er toen al verstreken, maar hadden we alleen het laatste kwartier gezien: er hadden evenveel sterren gestaan hierboven. Glimlachend naar huis. Tanden bloot - waar ze ook lagen.

Het moment

'Make it Wit Chu': voor de solo, voor het publiek, en omdat er met wijsheden als 'Sometimes the same is different, but mostly it's the same' nu eenmaal niet te twisten valt.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven