Concertreview: Kelela in Trix

, door ()

1200

Voorprogramma Tiffany Gouché leuterde jammer genoeg wel te veel; de Californische kon niet vaak genoeg benadrukken dat zij en niemand anders dé Tiffany Gouché is, ze écht écht wel van haar fans houdt en dat de dingen ‘have to keep moving on’. Daarmee had de soulzangeres de eerste contradictio in terminis van de avond te pakken: door geklets en getreuzel miste haar concert de nodige vaart. En haar prestatie werd nog een beetje sneuer omdat prima jazzy en moderne souldeuntjes als ‘Pillow Talk’ te eentonig en dreunerig klonken. Gedram haalde het van nuance, en dat is jammer voor iemand die leuke ep’s als ‘Pillow Talk’ en ‘Fantasy’ maakte. Onze tip: breng volgende keer echte muzikanten mee, en laat die elektronische toestelletjes thuis.

Kelela Mizanekristos heeft onze nuttige raadgevingen, wenken of hints niet van doen, die kreeg ze waarschijnlijk genoeg van vriendin en geestesgenote Solange toen ze aan ‘A Seat at the Table’ meewerkte. ‘It’s hard for men to think that a woman is capable of just wanting to get laid without being a ho’ , zei ze onlangs. Geen rond de hete brij gedraai voor mejuffrouw Mizanekristos dus, daar in Trix. Op tijd en stond ging ze er namelijk vol voor: ‘LMK’ klonk blijer, flukser dan op plaat, en zat er vanaf minuut één boenk op. Een moment van introspectie was ‘Better’. Een melancholische synth wrapte zich rond een sobere en trage beat, en samen met de achtergrondzangeressen drapeerde de frontvrouw daar diepe, gevoelige keelgeluiden over. Het ook al lome ‘Bluff’ was een sneer naar alle bullshittende alfamannetjes; de ballad klonk bitter, maar ook zoet. ‘I think tenderness is not valued enough in our culture right now’; amourettes kwetsten haar, maar toch gelooft ze er blijkbaar nog in. En naar eigen zeggen wil ze ook tijdens concerten dichtbij zichzelf en haar gevoelens blijven.

‘Contradictio in terminis nummer twee’, dachten wij even. De drie Afro-Amerikaanse vocalistes leken op personages uit een Black Power versie van sience fiction serie Real Humans; in zedig witte jurkjes en stoere dreads gehuld, spreidden ze perfect synchroon de armen, wendden ze tegelijk marionetachtig de blik af, wiegden ze simultaan de heupen, en keken ze eens met glazige ogen de zaal in. Maar toch botsten tegenpolen niet in Kelela’s performance: futuristische elektronica verstrengelde zich innig met warme, vintage soul, de wat androgyne en bevreemdende look oogde ook sensueel, en tekstueel gingen wraakzucht en genegenheid hand in hand.

Breakupseks, luduvudu, eenzaamheid, twijfel, en vlinders in de buik werden verpakt in beats, clicks & cuts die FKA Twigs links en The Weeknd rechts inhaalden, en dat in een set die zowel oud als nieuw omarmde. Het geweldige, en dansbare ‘Rewind’ toonde zich als meticuleus gebrachte urbanpop à la Timbaland. ’This is a party’, riep ze. Terecht: op het uur droop de condens van de muren. ’Hold on, wait, you’re fucking with my groove’; dát moet je dus zeker niet doen, zo bewees het hitsige en vervaarlijk klinkende ‘Frontline’. 'Your hands are firm around my waist/ They’re moving south my saving grace/ Patience was wearing oh so thin/ A surge of adrenaline; een bronstige cadans en dreigende bassen begeleidden deze rhyme uit ‘The High’, en volgens ons vatte die alles samen waar deze Kelela-passage voor stond: een hunkering naar iets spannends, en tegelijkertijd een verlangen naar geborgenheid. Een concert zoals ieders levensverhaal, quoi. Toch?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven