Concertreview: Channel Zero in de Vooruit

, door ()

vrijbeeld

Channel Zero beschikt over devote fans. Zo was ene Jens speciaal uit Berlijn overgekomen om de groep haar duivels te zien ontbinden. De internationale reputatie van de staalwerkers is dus nog niet weggeëbd, ook al dateren hun hoogdagen al van de nineties. In dat decennium verschenen hun platen nog in de VS, toerden ze, behalve in Europa, ook in Australië en deelden ze het podium met luidruchtige lieverdjes als Body Count, Megadeth, Biohazard en Kiss. Na een lange rustpauze maakten ze in 2010 een spectaculaire come-back, nu met de Amerikaanse gitarist Mikey Doley in de rangen, maar sindsdien kregen ze enkele pijnlijke uppercuts te incasseren. Achtereenvolgens maaide die Bleke-met-zijn-zeis drummer Phil Baheux en goede vriend en zakenpartner Dirk Van den Auweele weg. De overblijvers hadden dus tijd nodig om hun wonden te likken en uit het dal te klimmen.

Op ‘Exit Humanity’, hun pas verschenen zevende langspeler, vinden ze wel hun energie terug, maar bekijken ze het leven niet bepaald door een roze bril. De songs, over Donald Trump, de vluchtelingencrisis, religieus fanatisme en de impact van de recentste technologische ontwikkelingen op ons bestaan, staan bol van woede en verontwaardiging. In Vooruit werd vooral de rekbaarheid van onze trommelvliezen uitgetest. Want één ding kun je over Channel Zero met zekerheid zeggen: they play it like they mean it. Franky De Smet-Van Damme, 48 inmiddels, blijft een even sympathieke als bevlogen frontman met een verfrissende no nonsense-attitude. Zijn band mag dan zijn 27ste jaargang zijn ingegaan, hij is niet vergeten waar hij vandaan komt. Tijdens de set werd iedereen die Channel Zero onderweg heeft geholpen en trouw is gebleven oprecht bedankt. Muzikanten en fans vormen één familie en allemaal zijn ze, zoals het gelijknamige nummer aangeeft, ‘Bad to the Bone’.

Tijdens de huidige clubtournee speelt Channel Zero een vijfde groepslid uit: de uit After All overgelopen gitarist Christophe Depree. Franky DSVD omschreef hem als ‘een rots in de branding’ en je begreep meteen waarom: de man had de fysiek van een bodybuilder. Zelfs zijn riffs wogen minstens 150 kilo. Zijn interactie met Doley zorgde meer dan eens voor vuurwerk, al lieten bassist Olivier De Martino en drummer-jongleur Seven Antonopoulos zich evenmin onbetuigd. De band klonk in Gent wél traditioneler en minder hardcore dan landgenoten Amenra of Oathbreaker. Op het podium stonden geen uitgehongerde jonge wolven die een strijd aangingen op leven en dood, maar een stel zelfverzekerde veteranen die gewoon zin hadden in een trashy feestje.

De aanwezigen werden de set ingetrokken met ‘Dark Passenger’ en ‘Hot Summer’, nummers uit relatief recente langspelers als ‘Feed ‘em With A Brick’ en ‘Kill All Kings’. Daarna daalde Channel Zero verder af in de tijd met classics als ‘Fool’s Parade’ en een gulle selectie uit ‘Unsafe’, zijn doorbraakplaat uit 1994, waarvan destijds zestigduizend stuks over de toonbank gingen. In ‘Heroin’ en ‘Dashboard Devils’ klonken de gitaren als loeiende vliegtuigturbines, terwijl Franky DSVD zich –het was geen gezicht– de longen uit de borstkas schreeuwde.

Het nieuwe materiaal hoefde voor het vertrouwde werk nauwelijks onder te doen. ‘Blood Letters’, geschreven naar aanleiding van de aanslagen in Brussel op 22 maart vorig jaar en op single verschenen de dag nadat een zelfmoordterrorist zich in Manchester opblies tussen fans van Ariane Grande, raakte waar het pijn deed. Het schuimbekkende ‘Refugee’ klauwde en beet, ‘Wish You Well’ klonk verrassend melodieus en in het wat tragere ‘Let the Games Begin’ (‘It’s like fire when you touch me’) toonde de zanger zich van zijn meest romantische kant. Niet dat Channel Zero helemaal vrij was van ludiek machogedrag: zo werden enkele toeschouwers op het podium uitgenodigd om te kijken of iemand sneller een blikje bier door zijn keelgat kon kieperen dan Mikey Doling. Voor de sportliefhebbers: de gitarist won, met drie seconden.

Tijdens de finale, met ‘Help’, een messcherp ‘Suck My Energy’ en een als guerilla-aanval vermomde versie van ‘Reign in Blood’ (u kent het van Slayer) veranderde Vooruit in een kolkende moshpit. Het iets te rommelig gespeelde ‘Black Fuel’ was voor de frontman dan weer het perfecte alibi om zelf ook in de slam-dansende menigte te duiken. Om kort te gaan, Channel Zero gaf een show die onze eustachiusbuizen grondig ontkalkte. Maar waar komt toch die aanhoudende bezettoon in onze oren vandaan? We hadden niet eens een nummer ingetoetst.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven