Concertreview: London Grammar in de Lotto Arena

, door ()

london grammar 1200
© Alex Vanhee

De groep verscheen twintig minuten te laat op het podium, maar volgens zangeres Hannah Reid was het dan ook een ‘emotionele avond’. Tijdens de lange concertreis van London Grammar werd ze regelmatig geplaagd door gezondheidsproblemen: zelfs tijdens haar verblijf in de stad van Sus Antigoon kreeg ze met een keelamandelontsteking af te rekenen.

Het mag duidelijk zijn: het drietal uit Nottingham staat onder zware druk en moet nog altijd wennen aan de onwaarschijnlijke sterrenstatus die zijn langspeeldebuut heeft meegebracht. ‘If You Wait’ uit 2014 werd door twee miljoen huishoudens geadopteerd en dus mocht voor opvolger ‘Truth is a Beautiful Thing’ niets aan het toeval worden overgelaten. De plaat werd ter wereld geholpen door Paul Epworth en Greg Kurston, het producersduo dat ook bij Adele al aan het kraambed heeft gestaan. Gevolg: de songs zijn dermate afgeborsteld en gepolitoerd dat ze spiegels overbodig maken.

Centraal in het geluid van London Grammar staat de soepele sirenstem van Reid, een instrument dat al veel denkbeeldige zeevaarders schipbreuk heeft doen lijden. Ze straalt zowel kracht als kwetsbaarheid uit en doet afwisselend denken aan Judie Tzuke –als u van gisteren bent, check op YouTube dan even haar hitje ‘Stay With Me Till Dawn’ uit 1979– en Florence Welch. Hannah Reid zingt voornamelijk over relationele ups en downs: zo te horen is haar hart al op zoveel verschillende plaatsen gebroken dat zelfs de beste contactlijm geen soelaas meer kan bieden.

De chanteuse laat zich enkel bijstaan door Dot Major, een meneer die elektronische percussie en drums afwisselt met keyboards, en gitarist Dan Rothman, een muzikant die van zelfbeheersing zijn mission statement heeft gemaakt. De brave lieden spelen liever een noot te weinig dan teveel. Die houding levert een sobere, minimalistische sound op waar ook de liefhebbers van, pakweg, The XX het warm van krijgen.

Veel uitbundigheid hoef je van London Grammar niet te verwachten. De bandleden weerstaan aan de verleiding live een stoet huurlingen in stelling te brengen en houden hun muziek bewust broos, intiem en etherisch. In Antwerpen nodigden ze de toeschouwers uit voor een zwempartij in een vijver van wanhoop en melancholie. Pech dat we geen handdoek hadden meegebracht.

Het begon al meteen met een identiteitscrisis (‘Who Am I?’) en met ‘Wasting My Young Years’ en ‘Hell to the Liars’ werd de set alleen maar larmoyanter. Gelukkig had de glasheldere stem van Hannah Reid iets van een warme deken die tijdens koude winternachten nog prima diensten zal bewijzen. ‘Help Me Lose My Mind’, de vrucht van een samenwerking met het Britse elektroduo Disclosure, begon als een pianoballad, waar halverwege een triphopbeat in opdook. Alleen kreeg je na een poosje in de gaten dat het trio zich telkens op hetzelfde procédé beriep: een traag begin, enkele rudimentaire gitaaraccenten, zacht tikkende ritmen uit de computer en naar het einde toe, een stroomversnelling, veroorzaakt door de live drums van Major. Door die eenvormigheid sloegen de songs soms aan het kabbelen (zie ‘Flickers’ en ‘Hey Now’) en dreigde je aandacht af te glijden, al kan dat ook aan de gladde stoepen in de buurt van de Lotto Arena hebben gelegen.

IJverig als we zijn noteerden we echter ook enkele pakkende momenten. Toen Hannah Reid, tijdens het in zichzelf verzonken ‘Truth is a Beautiful Thing’ aan het klavier plaatsnam, kregen we een fraai staaltje van ‘less is more’ geserveerd. Nog verstilder waren het hymnische ‘Rooting For You’, dat gedeeltelijk a capella werd gezongen (Reid: ‘Benieuwd of ik vanavond de hoogste noten haal. Het is voor mij net zo spannend als voor jullie’) en, misschien wel het beste nummer uit de jongse plaat, ‘Oh Woman Oh Man’. ‘Big Picture’ was London Grammars tegenhanger van ‘Both Sides Now van Joni Mitchell en ‘Strong’ vormde zowaar de aanleiding voor een vocale dialoog met het publiek. 

Dat het er na amper 55 minuten al op zat, was niet eens zo erg. Want ondanks enkele emotionele pieken, serveerde London Grammar, qua tempo, structuur en thematiek, iets teveel van hetzelfde. Een one trick pony is misschien een aardig beest, maar een wat gevarieerder menu was onze appetijt zeker ten goede gekomen.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven