Concertreview: Winterland '76 in De Roma

, door ()

winterland1200
© Koen Keppens

Lieden die er hebben voor doorgeleerd, zijn het er over eens: The Band, vijf multi-instrumentalisten die grofweg actief waren van 1960 tot ’76, waren de grondleggers van het muziekgenre dat we vandaag Americana noemen. Opmerkelijk, omdat vier van de groepsleden eigenlijk een Canadees paspoort op zak hadden. Hun even organische als herkenbare rootsgeluid ontstond uit een versmelting van folk, rock, blues, soul, country en gospel. De tijdloze muziek van The Band klonk rustiek én kosmopolitisch: nu eens spiritueel, dan weer zinnelijk en met het ene been in de kerk, het andere in het bordeel. Het combo gaf achtereenvolgens rugdekking aan Ronnie Hawkins en Bob Dylan, maar vanaf ‘Music From the Big Pink’ uit 1968 begon het ook op eigen kracht platen te maken. Als we rockscribent Greil Marcus mogen geloven, gelden die vandaag nog altijd als de Heilige Graal van de Amerikaanse muziekcultuur.

In ieder geval blijven de songs van The Band tot de verbeelding spreken. Groepen als WilcoThe Jayhawks of Fleet Foxes zijn vooral onder de indruk van zijn onwaarschijnlijke souplesse en trefzekerheid en ook in Vlaanderen zijn de invloeden van het vijftal nog altijd voelbaar. In 2016 was het precies veertig jaar geleden dat The Band zijn afscheidsconcert gaf en dat inspireerde de zangers-gitaristen Gianni Marzo(Isbells, Marble Sounds) en Piet De Pessemier (Mad About Mountains) ertoe, samen met vrienden uit Go MarchBirds That Change Colour en The Bony King, een hommageproject op poten te zetten.

Eigenlijk hadden ze met Winterland ’76 (genoemd naar de zaal in San Francisco waar The Band voor het laatst op het podium stond) slechts een tiental optredens voor ogen, maar de publieksbelangstelling bleek zo groot dat ze pas anderhalf jaar later aan hun eigen ‘Last Waltz’ toe kwamen. De Roma deed daarbij dienst als Winterland Ballroom. Camera’s waren er dit keer niet bij, wél een geestdriftig publiek en, zoals bij The Band zelf destijds, heel wat bijzondere genodigden, die de ruim twee durende set extra kleur kwamen geven.

Met Richard Manuel Rick Danko en Levon Helm beschikte het overzeese clubje over drie uitstekende zangers en ook Winterland ’76 kwam in vocaal opzicht prima uit de verf. Bassist Dimitri Vossen nam het voortouw in ‘Time To Kill’, Dylans ‘This Wheel’s on Fire’ en het van Marvin Gaye bekende ‘Don’t Do It’. Drummer Maarten Moesen (die soms ook viool speelde) leende zijn stem aan het swingende ‘Across the Great Divide’ en ‘The Night They Drove Old Dixie Down’. Maar het was vooral Piet De Pessemier die het leeuwendeel van de nummers voor zijn rekening nam: het met een volvet orgeltje ingeduffelde ‘Tears of Rage’, het bij Neil Young betrokken ‘Helpless’ en het stuiterende ‘The Shape I’m In’. De lovesong ‘It Makes No Difference’ bracht hij met zoveel soul dat in de zaal het kippenvel per strekkende meter werd uitgerold.

Gianni Marzo, een meesterlijke stilist op de snaren, speelde met verve de rol van Robbie Robertson, al deed hij dat zonder hem te imiteren. Want bij Winterland ’76 werden van de classics van The Band niet zomaar  carbonnetjes gemaakt. De muzikanten gaven er, in al hun veelzijdigheid, steevast een eigen draai aan. Hun interpretaties waren dooraderd met passie en bezieling, wat nu eens aanleiding gaf tot krolse funk, dan weer tot fraai uitgewerkte harmonieën. De twee blazers zorgden in 'The W.S. Walcott Medicine Show' en 'Ophelia' (met de opvallende tweede stem van toetseniste Cleo Janse) dan weer voor vuur en interpunctie. 

Met het oog op ‘The Last Waltz’ nodigde The Band destijds diverse muzikale geestgenoten uit. Winterland ’76 deed in de Roma iets soortgelijks en introduceerde een stoet gastzangers en –zangeressen die een mooie staalkaart van de Belgische rockscene vormde. Annelies van Dinter van Echo Beatty kreeg ‘Evangeline’ toebedeeld, Niels Hendrix van Fence kwam vrij bluesy uit de hoek in ‘Further On Up the Road’, Pascal Dezweze maakte indruk met zijn emotionele vertolking van ‘The Unfaithful Servant’ en Jan De Smet vanDe Nieuwe Snaar waagde zich met ‘Dry Your Eyes’ voor het eerst in zijn leven aan een lied van Neil Diamond. Dat Neeka haar tanden níet brak op het jazzy ‘Coyote’ van Joni Mitchell, was al een compliment op zich. Iwein Segers zette een geloofwaardige Van Morrison neer in ‘Caravan’ en uiteraard was ook de geest van Dylan alomtegenwoordig: Koen Kohlbacher (Birds That Change Colour) legde buskruit onder ‘Baby Let Me Follow You Down’, terwijl Mauro Pawlowski enkele emmers venijn perste uit ‘Like A Rolling Stone’.

Tijdens de finale schaarde de groep zich rond één microfoon voor een akoestisch ‘Rockin’ Chair’ en mocht Hans De Prins los gaan op het klavier tijdens de intro van ‘Chest Fever’, waarna Winterland ’76 en al zijn medeplichtigen nog één keer verzamelen bliezen met het symbolische ‘I Shall Be released’. Daarmee was de reis ten einde: niet alleen een geslaagde ode aan ‘The Last Waltz’, maar ook, en vooral, aan iedere vorm van muzikale verbeeldingskracht. Een dernière om, met ontzag, U tegen te zeggen. Bij deze dus.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De Persgroep Publishing heeft haar Privacy– en cookieverklaring aangepast.
Wij gebruiken jouw persoonsgegevens vanaf nu ook om de Diensten van MEDIALAAN Groep/De Persgroep Publishing te optimaliseren en deze waarvoor jij kiest te personaliseren.
Door op “verdergaan” te klikken of door verder te surfen, erken je deze aangepaste Privacy– en cookieverklaring gelezen te hebben.

Verdergaan