Concertreview: Belle & Sebastian in De Roma

, door ()

1200

'Mensen in Scotland hebben rare ideeën over kunst maken. Artiest kun je volgens hen gewoon in je vrije tijd zijn, terwijl niemand daar zo over het vuilnis ophalen, in hersenen peuteren, krapuul vrijpleiten, en foefelen met roetfilters denkt', schreef Alasdair Gray ooit. Tweeëntwintig jaar na hun eerste langspeler ‘If You're Feeling Sinister’ moeten hoofdman annex zanger-gitarist Stuart Murdoch er soms nog aan herinnerd worden dat zij géén inderhaast bijeengescharreld groepje meer zijn dat nog eens de hort op moet omdat het toevallig een plaat heeft gemaakt. ‘I'm a Cuckoo’ was namelijk een rommeltje; drummer Richard Colburn viel te lomp in, en ook zijn gedonder nadien was weinig subtiel. ’Does that make us targets for gunfire?’, vroeg Murdoch. Niet echt blijkbaar, want opener ‘Nobody’s Empire’ rinkelingde optimistisch en ook de ooohooo’s en waahaaa’s waren best wel ça va.

Het ging dus een beetje op en af voor Belle & Sebastian, daar in De Roma, want na dat vroege gekluns kreeg ‘She's Losing It’ een strakke rockoutfit aangemeten, en door de koperen taratata’s bleef dat oudje charmant. En een kippenvelmoment was het - ook al uit ‘Tigermilk’ geplukte - op een piano en stilte voort dobberende ‘We Rule the School’.

'Bij wel en wee heeft elk mensexpemplaar 23 keer twee chromosomen: 22 koppels normale chromosomen en één paar geslachtschromosomen. Wanneer iemand één X-chromosoom en één Y-chromosoom heeft is het een man, en een vrouw heeft twee X’en', lazen wij overlaatst ergens. Toeval of niet, het was net zulk ‘mannen komen van mars,  vrouwen van venus’- gezwets dat de vaart uit het optreden haalde. Dat, én het (soms) overbodige herinneringenopgehaal en gefrunnik aan instrumentarium allerhande. Een grijze muis heeft trouwens ook zo een Y-ding, maar een muurbloempje was de frontman hoegenaamd niet; gehuld in een zwart t-shirt met v-hals, swingde Murdoch, mende hij het volk, en grapte hij er op los. Fluit- en violiste + zangeres Sarah Martin leek voor de  gelegenheid zélf een niet al te appetijtelijke slobbertrui te hebben gebreid. 'Speeleeeuh!', dachten wij dus meer dan eens. 

Gedekt door stijlvolle sfeerbeelden uit hun thuisstad deden de Glaswegians dat ook. Spreken deden ze wat met een dubbel gespleten tong; zowel lichtelijk psychedelische discopop (‘Sweet Dew Lee’), een instrumentaal avant-garderock-probeersel ( ‘Electronic Renaissance’), een verschrikkelijke misbaksel van middle of the road-onding (‘I’ll Be Your Pilot’) als sixtiespop (‘The Stars of Track & Field’) kwamen langs.

'Rock and roll is a young man or woman’s game, obviously, but I’m prepared to be a hypocrite and say that our group has still got something interesting to say. It’s just that it might be less of a shout and more of a whisper. More of an accompaniment to your morning walk to work than something you’ll be dancing to on a Saturday night.' Fresh als in de jaren negentig zal dit negental wellicht nooit meer klinken, maar ze leken ons al bij al oprecht hun ding te doen. Er werd die maandagavond trouwens toch gedanst; eerst in de zaal op de ABBA-dreun ‘Enter Sylvia Plath’, en op het podium mochten uitverkorenen de beentjes strekken tijdens een hups ‘The Boy with the Arab Strap’. Wel jammer dat Murdoch zich opeens Nonkel ‘Vrolijke Vrolijke Vrienden’ Bob waande; nog maar eens anekdotes in het rond strooiend, knuffelde en keuvelde hij zich naar het einde. Om er in de bissen met crowd-pleaser ‘Get Me Away from Here I Am Dying’ definitief een punt achter te zetten. Bedankt Stuart, het was gezellig!

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De Persgroep Publishing heeft haar Privacy– en cookieverklaring aangepast.
Wij gebruiken jouw persoonsgegevens vanaf nu ook om de Diensten van MEDIALAAN Groep/De Persgroep Publishing te optimaliseren en deze waarvoor jij kiest te personaliseren.
Door op “verdergaan” te klikken of door verder te surfen, erken je deze aangepaste Privacy– en cookieverklaring gelezen te hebben.

Verdergaan