Concertreview: Khalid in de AB

, door ()

31
khalid 1200
© Alex Vanhee

Wie is, voor de mensen die niet mee zijn, Khalid? Hij is een army brat – zijn moeder is een sergeant in het Amerikaanse leger – en hij heeft zowat overal gewoond: in de staat New York, in El Paso, Texas, en in Atlanta, Georgia, maar ook in Duitsland. Hij brak door met het nummer ‘Location’, dat hem een vriendschap met Kylie Jenner en een gaststekje op songs van Kendrick Lamar en Future opleverde. Hij tourde vorig jaar in het zog van Lorde: zij is fan van hem, en hij van haar. Zijn idolen? Fleetwood Mac, Adele, Aaliyah, Bill Withers, Father John Misty. Zijn eigen solodebuut – ‘American Teen’ dus – klinkt als het sloomste van de eerste mixtapes van The Weeknd met de kwetsbaarheid van Sampha. Iets met funk en iets met soul. En af en toe zit er in zijn delivery een streep reggae; zo relaxed dat het lijkt alsof hij je vanop zijn bed toezingt – of anders wel dat van iemand anders. Hij hééft het, wat het ook moge zijn.

Zijn optreden in de AB was al maanden uitverkocht. Het moet van Dua Lipa geleden zijn dat een artiest nog eens zó snel zó populair is geworden. Dus toen Khalid op zijn dooie gemak het podium op kwam gesjokt (‘we love you, Khalid!’), werd dat onthaald als een Olympische prestatie. En toen hij zonder knipperen antwoordde, ‘I love you too’, was de helft van de zaal al in katzwijm gevallen. Maar hij hééft een goeie présence – weinig pretentie, maar ook geen enkele moeite met het podium – en zijn scheve grijns suggereert net genoeg. De eerste noten van ‘American Teen’, de plaat die hij ei zo na integraal zou spelen, waren meteen goed: sterke teksten, ondersteund door een sterke band – die jammer genoeg aldoor verstopt bleef achter een lichtpaneel. Het begon zo: ‘I’m high up, off what? / I don’t even remember / But my friend passed out in the Uber ride’. Dát sfeertje zo. Omdat Khalid zelf geen brok energie is, schudde hij als tegengewicht enkele hupse cheerleaders uit zijn baard. Hun heupen waren hun voeten telkens twee stappen voor.

‘Let’s Go’ was een brouwsel met hetzelfde recept: klassevol uptempo liedje met de belofte van kattenkwaad – ‘You don't gotta let your friends know / There's so much trouble to get into.’ Niet lang daarna was ‘8TEEN’ absoluut top, met Khalid op z’n actiefst. Hij liep een rondje met de Belgische vlag en haalde hij zijn breedste smile van de avond boven toen zijn gitarist zich aan een breed wapperende jaren 80-solo op zijn Steve Vai’s waagde. Want de jaren 80 – die van de haarlak en de strakke broeken – die zaten óók in deze muziek gepropt.

'8TEEN’ vatte in één adem samen wat Khalid zo populair maakt bij z’n leeftijdsgenoten. Zo zong hij: ‘Damn my car still smells like marijuana / My mom is gonna kill me.’ En ook: ‘Because I'm 18 / And I still live with my parents / Yeah they're not like yours / Well yours are more understanding.’ Hij weet wat hij wil in het leven, maar hij is nog niet oud genoeg om op eigen benen te staan, en dus zit hij bij zijn ouders, te wachten, wachten, wachten tot er iets gebeurt. En dat botst. En dat is saai. Weinig artiesten die zo acuut het gevoel van ennui-voor-tieners weten op te roepen als hij. Aan de vibe van het publiek voelde je: hier wordt een band geschept, hier zijn mensen die begrijpen wat deze mens allemaal zegt. Ik begreep ‘m ook.

Later hoorde je ’t nog eens zo goed in ‘Location’, dat hij natuurlijk opspaarde voor het einde: ‘I don't wanna fall in love off of subtweets so / Let's get personal.’ Populariteit op school is voor Khalid altijd een gevecht geweest: zijn muziek was zijn manier om aan de top te geraken. En toch kreeg hij bijna alleen maar reacties via onlinekanalen, en wist hij niet goed wat hij daarmee moest. Het zijn issues waar wel meer jonge Instagram-gebruikertjes mee zitten. En daarom is ‘American Teen’ een goeie titel. Omdat Khalid de stem is van Een Generatie; iemand die de twijfels van de tijd goed aanvoelt en er mooi over kan zingen met een mengeling van ‘wij horen allemaal bij elkaar’ en ‘I don’t give a fuck’. ’t Is een mooie stem, maar – dat moet ook gezegd – er is hier en daar nog werk aan.

Want er waren een aantal nummers die plat vielen. In ‘Another Sad Love Song’ zal Khalid wel ergens in de geluidsmix hebben gezeten, maar zeker niet vooraan – dat leek ‘m ook niet te kunnen schelen, hij deed amper iets. ‘Angels’ noemt-ie zelf zijn beste nummer, maar zoals hij het zong, hengelde hij iets te opzichten naar het pathos van één van zijn idolen: Adele. ‘Coaster’ is dan weer een song die binnen twee platen zeker niet meer in de setlist zal zitten. En ‘Winter’ mocht dan een hommage aan Texas zijn, het leek eerder uit het raam van een slaapkamertje in Framlingham, Suffolk te komen – dat van de jonge, ongetatoeëerde Ed Sheeran met name, dus ja. Daartegenover stond: de rockende climax van ‘Keep Me’, het mooi akoestische ‘Hopeless’ en natuurlijk de geweldig gebrachte climax/afsluiter ‘Young Dumb & Broke’ (dixit Lorde: ‘een fucking gorgeous nummer’). Daarin zingt hij: ‘Yeah, we're just young dumb and broke / But we still got love to give.’ Hij zong het zodat het klonk als een opzwepend sentiment, van vitaal belang – want dat ís het ook! Als John Hughes nog leefde, dan belde hij nú naar Khalid voor een soundtrack.

Khalid noemde dit zijn mooiste verjaardag ooit – hij kreeg nog felicitaties van de crew én een harmonieus gezongen ‘Happy Birthday to You’ vanwege het publiek. ‘Ik ben twintig nu,’ zei hij. ‘Geen American teen meer, ik zal dus snel nieuwe muziek moeten uitbrengen.’ Om dan te eindigen met een levenswijsheid: ‘Ik ben toch een teenager forever!’ Want zijn we dat niet allemaal? Straks afspraak aan het bankje in het park? Cara Pils à volonté!

Nog dit: intiemer dan vanavond zal u Khalid niet meer kunnen zien. Zoals hij de naar wiet meurende wagen van zijn moeder intussen inruilde voor een BMW, zo is hij in de muziekwereld almaar op weg naar bigger & better. Deze zomer staat hij op Rock Werchter. Mijn Cara Pils staat al koud.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: