Concertreview: Glen Hansard (AB)

, door ()

glen hansard 1200

Hij ging niet met zijn pet rond, maar verder was Glen Hansards optreden in Brussel dat van een veredelde busker. Dat bedoel ik als een compliment. Weinig artiesten kunnen een publiek inpakken met een gehavende gitaar, een stem en een handvol verhalen. En ja, Glen Hansard had elf andere muzikanten – van gitaristen over blazers tot strijkers – in zijn rug, maar het was boven alles zíjn optreden. Alsof de AB zíjn living was en hij enkele kameraden had uitgenodigd voor een pint en een streepje muziek. Het werd alleen maar jovialer toen Hansard op het eind nog drie Estse muzikanten – Karoliina Kreintaal, Merike Paberits en Eeva Talsi – op het podium riep. Al huppelend onderwezen ze de AB in de klassiekers van Estland. Geen idee waarover ze zongen, maar we neurieden met z’n allen lustig mee.

Glen Hansard bleek een lied voor iedereen te hebben meegebracht. Voor diegene die een geweldige dag hebben (‘Winning Streak’) en voor diegene die een kutdag hebben (‘My Little Ruin’), voor diegene die binnenkort trouwen of al getrouwd zijn maar een ander zien zitten (‘Wedding Ring’). Transmigranten vielen deze avond nog uit de boot, maar economische migranten kregen een shout-out in ‘Way Back In The Way Back When’ en Donald Trump kreeg een úitgebreide vermelding in ‘Vigilante Man’ van Woodie Guthrie. Over dat laatste vertelde Hansard een vreemd – fake news! - verhaal. Guthrie’s nummer uit 1940 zou volgens Hansard gaan over Fred Trump, vader van. Alleen had Guthrie pas in 1950 een aanvaring met Trump, waarna hij de song ‘Old Man Trump’ schreef. Maar ah, toen Hansard Donald Trump vergeleek met het sandwichbroodje van een Big Mac, deed historische correctheid er nog weinig toe. ‘Ik weet dat het gemakkelijk en cheap is,’ zei Hansard achteraf met een grijns, ‘maar het is zó moeilijk om het niet te doen.’

Glen Hansard heeft in z’n vijvendertig jaar als muzikant een zo’n rijke catalogus bij elkaar geschreven dat je nooit goed weet wat in de setlist zal steken. Tienerlijflied ‘Revelate’ of het epische ‘Santa Maria’ van zijn rockband – en tevens een van Bob Dylans lievelingsgroepen – The Frames? Afwezig. Wél gebeurd en gelukkig maar: het dreigende ‘Fitzcarraldo’ mét stormachtige post-rockfinale vanop de gelijknamige plaat van The Frames uit 1996. Dat Rob Bochnik en Joe Doyle van The Frames in Hansards begeleidingsband zaten, deed de song éxtra hard binnenkomen.

Andere hoogtepunten van de avond? Die heerlijk verzuchtende cover van Interference’s ‘Gold’. ‘When Your Mind’s Made Up’, uit die knoddige en alom geprezen low-budgetfilm ‘Once’, waarbij ik zijn toenmalige lief en duetterende zangeres Markéta Irglová niet eens miste. Nee, dat is niet waar, maar toch nauwelijks! Ook het met feestelijke blazers gezegende ‘Lowly Deserter’ was meer dan puik. En misschien vond ik ‘Her Mercy’ het allermooist. Die song plooide open als een bloem in de ochtendzon. Middenin stak een prachtige flard van ‘Star Star’ van The Frames, tegen het eind had iedereen in de AB wel iemand vast.

Natuurlijk schoot Glen Hansard ook weleens naast z’n doel. Zijn nieuwe plaat ‘Between Two Shores’ is flinterdun en dat hoorde je. ‘Roll On Slow’ en ‘One Of Us Must Lose’ gingen nergens heen, en tijdens ‘Wreckless Heart’ had ik blijkbaar één woord in drukletters neergeschreven: saai. Bovendien begon het na een half uur toch op te vallen dat Hansard wel héél vaak rekent op een bepaalde liedstructuur: een stil begin, een trage opbouw tot een emotionele finale, om na die uitbarsting nog eenmaal – geëmotioneerd – de strofe van in het begin te hernemen.

Maar ik was duidelijk de enige die mij daaraan stoorde, want jullie aten uit zijn hand. Glen Hansards jongensachtige charme was zo ontwapenend dat elke zin met luid applaus of hilariteit onthaald werd. Hansard hoefde jullie niet eens aan te moedigen om mee te klappen, te stampen of te zingen. Lang nadat de laatste noten van ‘Lowly Deserter’ waren uitgestorven, zongen jullie luidkeels de melodie van de blazers na. Was Glen Hansard tóch met zijn pet rondgegaan in Brussel, dan had hij nu genoeg kleingeld om nooit meer in z’n leven zelf voor een glas Guinness te moeten betalen.

Jullie waren geweldig, dus, wat Hansard op zijn beurt aanzette om nóg gepassioneerder zijn ding te doen. Niet zijn songs of zijn feilloze stem, maar spelplezier bleek Glen Hansards ultieme troef. En ja, na 140 minuten Glen Hansard stapte ook ik met een gelukzalige glimlach de AB buiten. Aan Glen Hansard, uit zijn ‘Winning Streak’: ‘May good fortune be a constant and a loyal friend/ And may your winning streak/ May it never end.’

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De Persgroep Publishing heeft haar Privacy– en cookieverklaring aangepast.
Wij gebruiken jouw persoonsgegevens vanaf nu ook om de Diensten van MEDIALAAN Groep/De Persgroep Publishing te optimaliseren en deze waarvoor jij kiest te personaliseren.
Door op “verdergaan” te klikken of door verder te surfen, erken je deze aangepaste Privacy– en cookieverklaring gelezen te hebben.

Verdergaan