PJDS (ABClub)

, door ()

pjds 1200

Het zestal begint er nochtans aan met ‘Midnight Of The Mind’, maar Pieter-Jan De Smet en co. doen dat wel goed. Terwijl de frontman de stommiteiten van populistische wereldleiders over de hekel haalt, begint zijn gitaar lekker te rammelen. Die van Roland Van Campenhout knarst en piept, waardoor die song nog bozer klinkt dan op de nieuwe plaat ‘Siren’. Glitterboys-en girls stationeren zo een biljoen ziljoen triljoen euries in Panama; ook ‘Donor Class’ is dus dwarser en luider dan in de studio. De Smet croont, de Boomse bluesgod laat zijn gereedschap nog eens janken, en samen maken ze er iets van dat op ‘Bish Bosch’ van Scott Walker had gekund.

Sinds de zanger-gitarist samen met Ad Cominotto ‘Winterreise’ van Franz Schubert brengt, zingt hij het liefst. Tijdens ‘Separate Ways’ laat de songwriter de snaren ook meestal links liggen, en reikt naar zijn falset. Dat doet hij ook tijdens ‘Brutes’; de weeë synthlijn Gilles Vandecaveye gaat goed binnen. En de rest van die bonkige, hoekige versie ook.

PJDS speelt niet alleen nieuwelingen, maar ook- het zijn de woorden van hun kopman- ouwe brol;  ‘Arsonist’ is funkier dan op ‘Suits You’, en Roland en derde gitarist Frederik Segers schuren hun instrumentarium heerlijk fuzzy tegen elkaar aan. ‘August’ is ondertussen ook al een twintiger, maar het zou er nog aan moeten mankeren als die niet meer kan rammelrocken zoals vanavond.

Ook Teun Verbruggen amuseert zich. Da’s niet evident, als je weet dat dat drumbeest zich doorgaans uitleeft bij de vrije en abstracte improvisatiemuziek- bende The Bureau of Atomic Tourism, en dat soms ook bij de noise- psychedelica- drone Japanees Keiji Haino mag doen. Maar die avant- gardist houdt dus ook van popliedjes, en tijdens ‘Imitation Of A Planet’ klopt hij  een strak ritme uit zijn trommels. De stemmen van Liesa Van der Aa en Trixie Whitley worden niet gemist, want Vandecaveye lost dat prima op, zo achter zijn eigen microfoon. Segers trouwens ook, en wat een geweldige gitarist is dat toch; de mini-soundscape die hij samen met Roland door die funkpopper weeft is fantastisch!

Op internet kwamen wij onlangs te weten dat De Smet van Chinese underground houdt. Dat doet hij vooral omdat sommige lawaaimakers daar wel eens gebruik maken van de Buddhamachine; een apparaatje zowel monotoon en vervelend als geweldig klinkt. De PJDS- spits zwetst niet in dat filmpje; in het uitgesponnen en Neu- achtige ‘My Soft Spoken Brother’ zeuren en jengelen gitaren naar het einde toe écht bijna als dat machientje, en De Smet maar blijft “to hell with right and wrong” scanderen. Als wij voor dit optreden toch moeten kiezen, gaan wij voor goed, natuurlijk. Well done!

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De Persgroep Publishing heeft haar Privacy– en cookieverklaring aangepast.
Wij gebruiken jouw persoonsgegevens vanaf nu ook om de Diensten van MEDIALAAN Groep/De Persgroep Publishing te optimaliseren en deze waarvoor jij kiest te personaliseren.
Door op “verdergaan” te klikken of door verder te surfen, erken je deze aangepaste Privacy– en cookieverklaring gelezen te hebben.

Verdergaan