Nirvana: Live at the Paramount

En dus zien wij ons genoodzaakt toch een beetje voor consumentenman te spelen, teneinde uw sowieso al constant bedreigde bankrekening toch niet helemaal te laten kaalplukken door handige verkopers van vodden en lorren.  

In de categorie Uitmelken Van Een Al Jarenlang Tot De Laatste Druppel Leeggezogen Tiet bevindt zich bijvoorbeeld de deluxe-editie van 'Nevermind': een combinatie van de gewone 'Nevermind' (**** uiteraard, of wat had u gedacht?) plus B-kantjes, demo's en een korte BBC-sessie.

Het interessante deel van dat bonusmateriaal hebben de echte fans al lang via restjescompilaties als 'Incesticide' en 'With the Lights Out', en voor de overschot zouden wij echt nóóit van ons leven onze portefeuille bovenhalen.

Ach ja, whatever, nevermind: wedden dat over exact vijf jaar iemand nog een ándere (maar even luizig klinkende) 'Teen Spirit'-demo in een kluis of onder een bed zal vinden? En wat, beste heren marketeers, zou Kurt Cobain toch bedoeld hebben toen hij die hoes met die achter dat dollarbiljet aanzwemmende baby bedacht?

Wél uw zuurverdiende centen waard daarentegen is de van voor tot achter helemaal geweldige dvd 'Nirvana: Live at the Paramount'.

Niet alleen krijgt u een magistraal concert te zien van een groepje dat op het punt stond om de wereld te veroveren, het is ook nog eens excellent in beeld gebracht ('We've got more cameras here than in a 7-Eleven,' zegt Krist Novoselic tegen het publiek) én voorzien van een prima geluidskwaliteit (oude Nirvana-bekende Andy Wallace verzorgde de mix).

'Nirvana: Live at the Paramount' werd opgenomen op 31 oktober 1991 in Seattle, en die datum is veel meer dan een onbelangrijk detail: het concert dateert van net ná de release van 'Nevermind' (die was op 24 september uitgekomen), maar ook van net vóór die plaat de Billboard Top 40 kwam binnengewalst (dat zou pas in november gebeuren).

Eén shot bij het begin van de documentaire maakt duidelijk hoe de verhoudingen toen lagen: Mudhoney stond op de marquee buiten de zaal in even grote letters aangekondigd als Nirvana (Bikini Kill stond nog wel een trapje lager).

En dat de 'Nevermind'-waanzin nog niet helemaal losgebarsten was, merkt u ook aan de reacties van het publiek: dit was een thuismatch voor Nirvana, en toch turfden we tijdens het hele concert maar één (1) stagediver, en 'Smells Like Teen Spirit' oogstte niet méér applaus dan pakweg 'School' of 'Floyd the Barber'.

En een terzijde voor wie er nog aan zou twijfelen of Dave Grohl nu beter is als gitarist of als drummer: bekijk deze video eens, en trek vervolgens zelf de enig mogelijke conclusie.

Opvallend is ook dat Nirvana tóén al 'Rape Me' speelde, in een zeer mooie, iets tragere versie dan uiteindelijk op 'In Utero' zou belanden. En waarom het ook hier weer geweldig klinkende 'Aneurysm' nooit op één van hun drie officiële studioplaten is verschenen, zal voor ons altijd een raadsel blijven.

Verder geen enkele verrassing op de setlist (op die ene Vaselines-cover na is dit gewoon een mix van het beste uit 'Bleach' met het beste uit 'Nevermind').

Maar dat hoeft ook helemaal niet, want dit concert heeft werkelijk álles wat wij van een rock-'n-rollshow verlangen: complete overgave, passie en - vooral - achttien machtige, smerige en extreem opwindende songs.

Plus afsluiter 'Endless, Nameless', een lap lawaai die eigenlijk alleen maar bedoeld was om het slopen der instrumenten te begeleiden - een taak die ze steeds weer met volle overtuiging op zich namen, want wie goed oplet kan tussen de brokstukken een plas van Cobains bloed zien.

Geen extra's, geen verborgen bonustracks, geen bullshit: 'Nirvana: Live at the Paramount' is wat het moet zijn - één lange, perfecte teenage kick van een concert.