
Het vierde seizoen vormt daarop geen uitzondering en is opnieuw de - lichtelijk verbluffende – overtreffende trap van wat voorafging.
Net als altijd lijkt deze jaargang aanvankelijk één lange déjà-vu en komen verhaallijnen en situaties je wel héél bekend voor, tot een paar onthullingen en plotwendingen de boel zo grondig door elkaar schudden dat je ervan duizelt. En je weer nagelbijtend tot de naar goede gewoonte schokkende ontknoping aan het scherm gekluisterd hangt. Na drie seizoenen weet u wellicht wel waar u aan begint, maar we geven het voor alle veiligheid toch maar mee.
Het trapt dit keer in relatieve peis en vree af, met Dexter die zo goed en zo kwaad mogelijk het leven als jonge vader probeert te combineren met zijn iets minder voorbeeldige nachtelijke activiteiten. Niet makkelijk wanneer je baby je 's nachts voortdurend wakker huilt, en je vrouw ook nog eens eist dat je na het werk rechtstreeks naar huis komt om er te zijn voor de baby, maar toch ook voor haar.
De rust duurt tot Frank Lundy (Keith Carradine, die we sinds het tweede seizoen niet meer gezien hebben) opduikt. De FBI-agent is nu met pensioen, maar maakt jacht op de Trinity Killer, een seriemoordenaar die al vijftien jaar ongrijpbaar is en volgens een vast patroon moordt: eerst wordt een vrouw doodgebloed in bad aangetroffen, vervolgens lijkt een moeder van twee kinderen zelfmoord te plegen door uit het raam te springen en tot slot wordt telkens een man doodgeknuppeld voor een café
Lundy heeft sterke vermoedens dat de Trinity Killer in Miami actief is, maar de enige die hem bij de politie gelooft is Dexters zus Debra, die met Lundy ooit nog een affaire had en de oude passie weer voelt opflakkeren.
Het knappe is dat de plot er niet om draait wie Trinity is - al in de eerste aflevering zien we hem (rol van John Lithgow) op bloederige wijze in de weer met een slachtoffer – maar om de relatie die zich tussen de Trinity Killer en Dexter ontwikkelt. Die laatste is namelijk nog méér dan Lundy en Debra in de nieuwe killer in town geïnteresseerd en ontdekt al snel dat Trinity net als hij zowel een gewone huisvader als een seriemoordenaar is, en dat hij van zijn opponent misschien nog iets kan opsteken.
Bovendien zet Lithgow, volledig in 'Raising Cain'-modus, het ijzingwekkendste personage neer dat u in zeer lang op het scherm heeft gezien. In de scènes met Michael C. Hall zorgt hij bovendien voor zo'n intense elektrische spanning dat de vonken bijna tussen hun koppen heen en weer knetteren. En alsof dat nog niet volstond, eindigt het ook nog eens op een kopstoot van een finale die je helemáál knock-out slaat. We durven er haast niet aan te denken hoe goed het volgende seizoen zal worden.
Extra's: Als om te onderstrepen dat we nu eenmaal niet in een perfecte wereld leven: géén.
Bekijk de trailer »


























![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)


2 reacties
reageer ookJeroen
Maandag 5 september 2011 - 18u53
Die 'naar goede gewoonte schokkende ontknoping' is trouwens compleet atypisch voor de reeks. Normaal bolt de laatste aflevering juist op weinig interessante wijze uit (hier gelukkig niet). En volgend seizoen is inderdaad niet denderend.
TylerDurden
Zaterdag 18 juni 2011 - 16u08
Beste seizoen tot dusver en op seizoen 5 afgaande, waarschijnlijk het beste dat we ooit zullen hebben van deze reeks.
Reageer ook