Simon Werner a disparu

'Simon Werner a disparu…' (let op de intrigerende puntjes), het debuut van scenarist-regisseur Fabrice Gobert, is heel andere koek. Deze in 1992 gesitueerde film begint sterk, met twee jongeren die tijdens een wild fuifje buiten even een luchtje gaan scheppen en in het bos een lijk ontdekken.

Waarna Gobert de tijd tien dagen terugspoelt, naar het moment waarop een leerling, ene Simon Werner, niet meer komt opdagen op school. Omdat er in een klaslokaal bloedsporen zijn gevonden, wordt zijn verdwijning meteen als onrustwekkend beschouwd. Zou het lichaam in het bos dat van Simon kunnen zijn? En wat is er met de jongen gebeurd?

Gobert ontrafelt het mysterie niet door ons in het zog van enkele rechercheurs mee te sturen, maar door de gebeurtenissen op de beproefde wijze van 'Rashomon' te tonen vanuit het wisselende perspectief van vier protagonisten: Simon zelf, zijn ex-liefje Alice en twee medeleerlingen. Gobert slaagt er niet alleen in anderhalf uur op slimme wijze met je voeten te rammelen, hij weet het ook tot de finale spannend te houden en geeft en passant een treffende schets van de besloten, door roddel, achterklap en wantrouwen tegen alles wat volwassen is gedomineerde jongerenwereld.

En 'Simon Werner' speelt zich dan nog af in het nu antiek lijkende tijdperk vóór Twitter, Windows Live Messenger en druk sms-verkeer. Als het allemaal net een tikje minder naar 'Elephant' had geroken en Gobert een iets potenter einde had verzonnen – de stomp in de maag die Gus Van Sants film wél uitdeelde, blijft helaas uit – hadden wij, terwijl we een bordeaux ontkurkten, van een klein meesterwerkje gesproken, nu van een veelbelovend debuut. Oók niet slecht. Zeker voor een Fransman die Fabrice heet. 

Extra's **1/2 : Een making of: voor één keer geen bende promotioneel gewauwel, maar een interessante aanvulling bij de film.

• Trailer