Inferno

De turbulente opnamen van 'L'enfer', een film waarmee Henri-Georges Clouzot, de befaamde regiseur van meesterwerken als 'Les Diaboliques' en 'Le salaire de la peur', de grenzen van het medium wilde verleggen, maar die zijn eigen ondergang zou betekenen.

Clouzot werd door de jonge honden van de Nouvelle Vague bespot als een onpersoonlijke en veel te traditionele filmmaker en om die arrogante snotneuzen van nieuwlichters even op hun plaats te zetten, vatte de oude reus in 1964 het plan op de ultieme auteursfilm te maken: een studie over jaloezie die de psychische onttakeling van de hoofdpersonages (rollen van Serge Regianni en Romy Schneider) zou weergeven middels een geheel nieuwe, onder andere op de toen hippe op art geïnspireerde beeldentaal.

Het moest haast wel fout lopen: Regianni stapte na tien dagen woedend op, de geldschieters begonnen al snel te morren en de perfectionistische en obsessieve Clouzot vertoonde steeds paranoïder gedrag. Hij schoot uren ongebruikt materiaal en liet de cameraploegen soms dagenlang wachten terwijl hij op ongetwijfeld geniale nieuwe ideeën zat te broeden.

Aan de calvarie kwam een einde toen de regisseur een hartaanval kreeg terwijl hij - je kan het soms zélf niet verzinnen - een lesbische scène met Schneider aan het draaien was.

Bromberg reconstrueert het verhaal aan de hand van

interviews met ooggetuigen en laat enkele scènes door acteurs naspelen, maar de voornaamste attractie hier zijn de bewaard gebleven proefopnamen die Clouzot maakte: hallucinante, vaak verbluffende beelden waarin de filmmaker met vormen, kleur, belichting en allerlei optische effecten experimenteert, en zijn camera op wellustige wijze over de goddelijk mooie, nooit sensueler ogende Schneider laat glijden.

Of de wereld een visionair meesterwerk heeft gemist, laat Bromberg wijselijk in het midden, maar dat 'L'enfer' een uniek werkstuk was geworden, moge wel duidelijk zijn. Dankzij 'Inferno' kunnen we er nu, een halve eeuw later, toch even van proeven. Profiteer ervan.

Extra's :Geen.