(500) Days of Summer

Deze debuutfilm van videoclipregisseur Mark Webb vertelt weliswaar ook het verhaal van Een Liefde, maar scènes waarin door luchthavens gehold wordt voor de grote verzoening zitten er niet in, Kate Hudson of Jennifer Aniston zijn nergens te bespeuren en - we hebben er speciaal op gelet - er is ook niet één biggelende traan te zien.

Voor één keer is het ook het mannelijke personage dat bijna ziek van verlangen achter het object van zijn dromen aanzit. Joseph Gordon-Levitt speelt Tom Hansen, een gesjeesde architect die melige teksten bedenkt voor wenskaarten en na één blik tot in zijn haarwortels smoor wordt op zijn nieuwe collega Summer Finn (Zooey Deschanel).

Hun voorliefde voor Engelse indie-groepjes brengt hen bij elkaar, maar hun totaal andere visie op hun relatie zal hen onvermijdelijk uit elkaar drijven: Tom, een romantische natuur die in eeuwige liefde gelooft, meent dat hij met Summer De Ware heeft gevonden en dat ze voor elkaar bestemd zijn; Summer, een vrijgevochten bloemenmeisje en als kind van gescheiden ouders ook een gekwetst zieltje, probeert hem dan weer duidelijk te maken dat ze niet op zoek is naar iets blijvends en nog niet van plan is de muurtjes die ze rond zich heeft opgetrokken neer te halen.

Het klinkt als een romcomverhaaltje van dertien in een dozijn, maar een belangrijk verschil is dat het hier niet goed afloopt, en dat we dat we dat ook meteen te weten komen.

 '(500) Days' wordt namelijk niet in chronologische volgorde verteld, maar als een collage van kriskras door de tijd heen en weer springende en in sfeer en lengte variërende fragmenten. Het zou een interessantdoenerige gimmick kunnen zijn die moet verhullen dat '(500) Days' niet veel om het lijf heeft, maar het tegendeel is waar: door de tragische of melodramatische scènes door elkaar te plakken, versterken ze elkaar, en krijgt Toms onvoorwaardelijke verliefdheid naast een komisch ook een pakkend tragisch randje.

Bovendien lijkt '(500) Days' vooral een opsomming van vaak zeer raak getroffen scènes die je in andere romcoms net niet te zien krijgt: de verbazing als ze ineens platen goed blijkt te vinden die je zelf maar niks vindt, de eerste keer dat ze 'dat heb ik nog nooit aan iemand anders verteld' zegt en de onmiddellijke twijfel of ze het wel meent, de schattige hartvormige moedervlek die na de breuk ineens de vorm van een kakkerlak krijgt, de ijdele hoop en het verlangen dat het ooit toch weer goed komt omdat het goed moet komen, of de eerste keer dat ze een compilatie-cd die je voor haar hebt gemaakt niet heeft beluisterd.

De verplichte clichéscènes worden zoveel mogelijk geweerd, en als er eens één passeert - de sinds 'My best friend's wedding' onvermijdelijke karaokescène - wordt er toch weer iets leuks of inventiefs mee gedaan. Maar wat van '(500) Days' écht een winner en een genot maakt, zijn de fantastische vertolkingen: Gordon-Levitt (u wellicht vooral bekend als Tommy uit '3^rd Rock from the sun') laat als geen ander op zijn gezicht lezen wat een bijna ziekelijke verliefdheid met een mens kan doen, en Zooey Deschanel is even overtuigend als het ondoorgrondelijke, wispelturige meisje dat je eerst hulpeloos in haar grote blauwe kijkers laat verdrinken en vervolgens je arme hart met haar balletschoentjes vermorzelt.

En daarna uiteraard met een zo onschuldig mogelijke blik vraagt of het mogelijk is om vrienden te blijven. Los van dat alles: hoe kan je een film met op de soundtrack muziekjes van onder andere The Temper Trap, Wolfmother, Spoon en het geweldige Doves niet fantastisch vinden?

Extra's: Een paar weggeknipte of ingekorte scènes en verder noppes.

Bekijk de trailer:

• (500) days of summer
• Youtube: (500) Days of Summer