Inglourious Basterds

Jazeker, De Kin kan het nog, en leidt ons met 'Inglourious basterds', zoals we dat ooit van hem gewend waren, met een brede grijs vanaf de openingstitels zijn herkenbare en volstrekt eigen filmuniversum binnen, een opwindende en provocerende wereld met een heel eigen taal en stijl, waarin conventies vrolijk met voeten worden getreden en verwachtingen ruw onderuit geschopt.

'Inglourious basterds' werd lang aangekondigd als een remake van een terecht vergeten Italiaanse 'The Dirty Dozen'-rip-off, maar veel heeft Tarantino's versie na jaren schrappen en schaven niet meer met die pulpfilm te maken: zijn 'basterds' zijn een Joods-Amerikaans geheim commando dat onder aanvoering van Lt. Aldo Raine (Brad Pitt met komisch hillbilly-accent en het kinnebakkes van Don Vito) in bezet Frankrijk zoveel mogelijk nazi's op sadistische wijze gaat folteren en vermoorden. Ze worden ook ingeschakeld bij een complot om Hitler en aanhang uit te schakelen in een Parijs bioscoopzaaltje. Pitt en co krijgen we overigens (teleurstellend) weinig te zien: de echte hoofdpersonages zijn de eigenares van de cinema, een jonge vrouw wier familie door de nazi's is uitgemoord en zélf wraakplannen heeft (Uma Thurman-lookalike Mélanie Laurent) en SS-kolonel Hans Landa, een verraderlijk charmante jodenjager die in de prachtige openingsscène - een krachttoer van 25 minuten - wordt geïntroduceerd en vervolgens telkens wanneer hij in beeld verschijnt met de film aan de haal gaat.

In geen geringe mate de verdienste van de inmiddels met prijzen overladen Christopher Waltz, een Oostenrijkse acteur met - je vraagt je toch af waar castinggenie Tarantino ze blijft vinden - tot op heden vooral Duitse krimi's op zijn palmares. Doodzonde ook dat hij Nastassja Kinski niet te pakken kreeg voor de rol van Duitse actrice/spionne. Als eerbetoon aan haar steekt hij Bowies 'Cat People (Putting Out Fire)' onder een sleutelscène: slechts één van de gewaagde combinaties in 'Inglourious Basterds', maar dat het wel degelijk pàkt, bewijst het kippenvel op je armen. Net zoals de van oor tot oor gespannen grijns die vanaf de eerste minuten op je gezicht staat, vertelt dat De Kin weer helemaal terug is. Moge hij ons niet nog eens zes jaar op zijn volgende laten wachten.

Extra's: Langere en alternatieve versies van enkele scènes, een making of, een feature over de originele 'Basterds'-film, een item over nazifilmposters en een gesprek met Brad Pitt en Tarantino. Allemaal niet kwaad, maar toch wel wat kort en oppervlakkig, zeker voor een film die barst van de cinefiele spielereien en bijna schreeuwt om tekst en uitleg. Jammer ook dat er geen audiotrack bij is: Tarantino is één van de weinige filmmakers van wie wij bereid zouden zijn die volledig uit te zitten.

Bekijk een fragment