De twee kernleden - zanger-gitarist Steve 'Lips' Kudlow en drummer Robb Reiner - zijn al ruim de vijftig voorbij maar zijn er nog altijd rotsvast van overtuigd dat het grote succes om de hoek loert, hun manager is een Zwitsers-Italiaanse neurote die vooral in de jonge ritmegitarist van de groep geïnteresseerd lijkt, en op hun repertoire prijken plaatstalen hymnen als 'Piss Test' en 'Show Me Your Tits'. Op oude beelden van een festivaloptreden in Japan is te zien hoe Lips, gehuld in een sm-achtige outfit, een uit de kluiten gewassen dildo als plectrum gebruikt.
Het ruikt wel héél erg veel naar de onverslijtbare rockspoof 'This Is Spinal Tap', maar er is één belangrijk verschil: Anvil is een échte groep. Halverwege de jaren tachtig deelden ze wel degelijk de affiche met acts als Whitesnake, Bon Jovi en The Scorpions. Maar terwijl die groepen allemaal hun weg vonden naar het grote publiek verdween Anvil in de obscuriteit. Aan de muziek zal het alvast niet gelegen hebben: metaliconen als Lars Ulrich, Scott Ian (de sik van Anthrax) en Lemmy getuigen voor de camera dat Anvil mee aan de wieg van de speedmetal stond en een belangrijke inspiratiebron vormde voor groepen als Metallica, Slayer en Guns N' Roses.
Gervasi, die met deze film zijn regiedebuut maakt, zoekt de groep echter niet op om de draak met hen te steken: als tiener was hij een grote Anvil-fan (hij deed zelfs een paar tournees met hen als roadie) en hij was benieuwd hoe het zijn oude helden nog verging. Niet goed dus: we zien hoe Lips en Reiner af en toe voor een handvol dronken fans optreden in een bar in Toronto en hoe de Europese tournee die onverwacht uit de lucht komt vallen op een nachtmerrie uitdraait, inclusief gemiste treinen, een manager die alles in de soep laat lopen, geruzie met organisatoren en een optreden voor een kleine tweehonderd zielen op een Roemeens festival waar tienduizend man werd verwacht.
Ook al is 'Anvil! The story of Anvil' vaak dijenkletsend grappig en zit de film vol subtiele verwijzingen naar Spinal Tap (zelfs de volumeknop die tot 11 gaat ontbreekt niet), Gervasi maakt er geen freakshow van, integendeel: als fan legt hij de koldereske en tegelijk tragische opeenvolging van tegenslagen van zijn helden met zoveel empathie vast dat je vanzelf met hen méé gaat voelen.
Reiner (die zijn naam ook nog eens deelt met de regisseur van 'Spinal Tap') en Lips zijn ook aandoenlijke figuren: geen verbitterde oude heavy metal-karikaturen, maar twee eeuwige tieners die léven voor hun muziek en tegen beter weten in hun dromen blijven najagen. Vooral het onwrikbare optimisme van Lips, een knuffelbare goeierd die je echt alle succes en geluk van de wereld gunt, krijgt op den duur iets heroïsch. 'Alles loopt inderdaad fout,' vat hij de situatie na weer eens een crisis samen, 'maar we hebben tenminste een tour waarop alles fout kan gaan.' De gelukzalige glans in zijn hondenogen wanneer hij nog eens op podium mag staan, spreekt boekdelen. Heerlijke mens, heerlijke film.
Extra's: Helaas geen. Een update over hoe het de groep na de film vergaan is, ware anders wel interessant geweest, want deze film kreeg nog een mooi staartje: de groep tourt nu met 'The Anvil Experience' (een vertoning van de film gevolgd door een concert) en heeft zo eindelijk het succes waar ze al jaren van droomden.
Bekijk de trailer
![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)
0 reacties
reageer ookReageer ook