Het verhaaltje doet vertrouwd aan: de elfjarige Coraline is net met haar ouders verhuisd naar een Victoriaans landhuis in het grijze en ver van haar vrienden verwijderde Oregon. Ze verveelt zich steendood, tot ze een geheime deur ontdekt die toegang blijkt te geven tot een parallelle wereld die wel het idyllische spiegelbeeld lijkt van haar omgeving: de tuin staat er vol prachtige bloemen, haar gepensioneerde boven- en onderburen voeren er de fraaiste theaterrevues op en haar anders zo ongeïnteresseerde ouders blijken haar plots met liefde te overstelpen. Coralines nieuwe ouders beginnen zich echter steeds naargeestiger te gedragen en binnen de kortste keren slaat haar droomwereld in een akelige nachtmerrie om.
Zoals Selick in één van de bonusfeatures opmerkt, is alles wat je in 'Coraline' ziet 'door mensenhanden aangeraakt' en legden de animatoren in 'letterlijk ieder beeldje hun hart en ziel, bloed, zweet en tranen', en dat voel je niet alleen, het zorgt ook voor een volstrekt unieke, uit geen duizend computers te toveren magie. Over de 3D kunnen wij helaas minder enthousiast zijn: de effecten werken wel, maar en het zal ongetwijfeld wel weer aan ons liggen de kleuren liepen zo psychedelisch door elkaar dat het leek alsof wij op LSD aan het trippen waren.
Extra's: Een commentaartrack van Selick en componist Bruno Coulais (die er vooral bijzat om koffie aan te slepen), enkele weggelaten scènes, features die tijdens de film kunnen worden opgeroepen en een uitstekende making of waaruit nog eens blijkt met hoe onnoemelijk veel toewijding en liefde er aan deze film werd gewerkt.
Bekijk een trailer
![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)
0 reacties
reageer ookReageer ook