Maar we dringen deze keer dus vooral nog dieper binnen in de verwrongen geest van Dexter Gordon, een bloedsporenanalist van de politie in Miami die in zijn vrije tijd als seriemoordenaar aan de slag is en zich daarbij beperkt tot het om zeep helpen van killers van het verwerpelijker soort. De jager dreigt in dit tweede seizoen echter zelf de prooi te worden: schattenjagers zijn namelijk bij toeval op de plek gestoten waar Dexter zijn lijken dumpt en FBI-superagent Frank Lundy (een alweer formidabele Keith Carradine) bijt zich fanatiek in de zaak vast. En Dexter heeft nog méér aan zijn hoofd: zijn vriendin verdenkt hem ervan drugs te gebruiken en stuurt hem naar een zelfhulpgroep, en zijn zus komt bij Dexter inwonen na de traumatiserende gebeurtenissen aan het einde van het vorige seizoen, gebeurtenissen die ook bij Dexter diepe sporen hebben nagelaten.
De gevoelloze, koelbloedige killer is ineens niet meer zo zeker van zijn stuk: hij begint fouten te maken, krijgt voor het eerst af te rekenen met iets wat weleens emoties zouden kunnen zijn - de ergste nachtmerrie van een gewetenloze psychopaat. Spanning zat dus in knaller van een jaargang, waaruit andermaal blijkt dat de grootste troef van 'Dexter' ook de enige zwakte van deze reeks is: Dexter is zo'n sterke creatie en Michael C. Hall geeft hem zo ijzingwekkend goed gestalte dat de andere personages - behalve misschien Carradine - er onvermijdelijk naast verbleken.
Extra's: Noppes.
Bekijk de intro
![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)
1 reactie
reageer ookWenspinguïn.
Vrijdag 26 juni 2009 - 23u07
Euh? Dexter Gordon? Bij mijn weten heeft deze aantrekkelijke serial killer nog nooit een saxofoon bespeeld. Morgan's where it's at.
Reageer ook