Bienvenue chez les Ch'tis

Om te begrijpen waarom de Fransozen zo massaal voor deze komedie vielen, moet je waarschijnlijk Jean-René heten, koffie uit een kom drinken en veel knoflook eten. En weten hoe er in de rest van Frankrijk wordt aangekeken tegen de in het uiterste noorden van het land gelegen regio Nord-Pas-De Calais, voor de meeste Fransen een verarmde en wat boertige streek waar het altijd regent, de tijd in de jaren vijftig is blijven haperen en de net niet achterlijke en meestendeels lamdronken bevolking zich van een even koddig als onverstaanbaar patois bedient. Clichés waar regisseur Dany Boon, die zelf uit de streek afkomstig is en ook één van de hoofdrollen voor zijn rekening neemt, vrolijk de draak mee steekt door een buitenstaander – een postbeambte uit de Provence die voor straf naar het ongure noorden is overgeplaatst (leuke rol van de Frans-Algerijnse acteur Kad Merad) tussen de Ch'tis los te laten. En zoals altijd in dit soort films blijkt de gevreesde omgeving uiteraard reuze mee te vallen, zijn de woestelingen uit het noorden eigenlijk zeer hartelijke en warme luiden en raakt de vreemdeling binnen de kortste keren aan zijn gedwongen nieuwe thuis verknocht. 

Die hoge feelgoodfactor is, samen met de boodschap dat zelfs de grootste culturele verschillen te overbruggen zijn als de Fransen maar wat moeite zouden willen doen, door opinieerders allerhande al aangehaald als mogelijke verklaring voor het onvoorstelbare succes van 'Bienvenue'. Anderen menen dan weer dat de film onbewust inspeelt op een nostalgisch verlangen naar een ouderwets gezellig en solidair Frankrijk, anders dan de verdeelde en onrustige natie van zonnekoning Sarko. Voor de rest van de beschaafde wereld is dit echter een middelmatige komedie met veel onvertaalbare woordspelingen, grappen over stinkkaas en gelukkig niet al te veel hysterisch kakelende acteurs. Om het allemaal een béétje in perspectief te plaatsen: 'Les Bronzés 3' trok in Frankrijk óók tien miljoen kijkers.

Extra's: Rien de knots.