De hoofdrol wordt door een absolute superster vertolkt en het miljardenbudget is onbetwist dat van een blockbuster, maar de welhaast filosofische thema's die 'I Am Legend' aansnijdt en de desolate, neerdrukkende sfeer die vanaf de hallucinante eerste beelden wordt opgeroepen zullen links en rechts toch wel een popcornvreter hebben doen slikken.
In een openingssequentie waarvan je onmogelijk niet onder de indruk kan zijn, een rit door een spookachtig verlaten en door vegetatie overwoekerd New York, maken we kennis met Robert Neville (Will Smith), de enige overlevende van een dodelijk virus (ironisch genoeg een bijproduct van een vaccin tegen kanker) dat in de niet zo verre toekomst de hele mensheid heeft uitgeroeid en de ongelukkigen die er niet aan bezweken in vampierachtige kannibalen heeft veranderd. Neville, één van de wetenschappers die mee verantwoordelijk waren voor de dodelijke pandemie, bewoont samen met zijn hond een pand in het van de buitenwereld afgesloten Manhattan (om het moordende virus buiten te houden werden tijdens de crisis alle bruggen opgeblazen) waar hij overdag in een geïmproviseerd lab met de moed der wanhoop naar een vaccin zoekt en zich 's nachts verschanst tegen de alleen dan actieve geïnfecteerden. Wat 'I Am Legend' zo bijzonder maakt, is dat het veel méér is dan de zoveelste '28 days later'-achtige zombiethriller: vooral in de eerste helft is het een beklemmend psychodrama over een mens zonder dromen en vooruitzichten, en de diep in ons allen gewortelde angst er ooit helemaal alleen voor te staan.
Een halve film lang maakt Smith, met alleen maar een - overigens óók niet kwaad acterende - hond en de occasionele etalagepop als tegenspeler, op zeer pakkende wijze de wanhoop en langzaam zijn geestelijke gezondheid wegvretende eenzaamheid van zijn postapocalyptische Crusoë voelbaar. Dubbel jammer daarom dat regisseur Francis Lawrence (bekend van 'Constantine' en videoclips voor Britney en Jennifer Lopez) het een beetje verknalt met een paar ongelukkige plotwendingen in de laatste akte, een voorspelbaar Hollywoodslot en - zijn grootste en onbegrijpelijkste zonde - de veruit knulligst ogende CGI-vampieren die we in tijden hebben gezien.
Extra's**1/2:
Vier geanimeerde strips waarvan - het zal ongetwijfeld wel weer aan ons liggen - het nut ons niet helemaal duidelijk wilde worden, een mini-docu over dodelijke virussen die u beter niet bekijkt als u op een vredige nachtrust bent gesteld en een in featurettes van enkele minuten gehakte en dus nogal vermoeiende making of. Wel interessant is een iets langere alternatieve versie van de film, met enkele extra scènes en - vooral - een compleet ander, veel sterker en ook meer bij Mathesons bedoelingen aansluitend einde.
![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)
1 reactie
reageer ookZeppelin
Maandag 12 mei 2008 - 17u09
En dan nog dit: de Dark Seekers die 's nachts tevoorschijn komen en Neville het leven zuur maken, ademen (zeker in vergelijking met die hilarische 'Rocky Horror Picture Show'-albino's uit 'The Omega Man') voor één keer échte dreiging uit.
Reageer ook