In de Amerikaanse versie 'Ugly Betty' is het lelijke eendje Betty Suarez, een pientere maar nogal slonzige latinomeid die van een baan in de modebusiness droomt. Ze krijgt haar kans wanneer mediamogol Bradford Meade haar bombardeert tot assistente van zijn zoon Daniel, een playboy die net hoofdredacteur is geworden van Mode, het paradepaardje van Meades imperium. Door hem met een lelijke assistente op te zadelen, hoopt Meade senior zijn rokkenjagende zoon tenminste een beetje bij de les te houden.
Mocht het een opluchting voor u zijn: met 'Sara' heeft 'Ugly Betty' eigenlijk zeer weinig gemeen. Het wellicht een paar honderd keer grotere budget zorgt toch voor een iets flitsender inkleding (bij 'Sara' raken wij, net als bij álle vtm-soaps, nooit van het gevoel verlost dat ze in een vers gestofzuigde meubeltoonzaal staan te spelen), Manhattan spreekt als omgeving nog altijd een tikkeltje meer aan dan het Eilandje en - het grootste verschil - in 'Ugly Betty' werd aan het melodrama ook een weldadige scheut humor toegevoegd. Niet alleen treffen de mild satirische steekjes naar het modewereldje doel, de cast staat (de zeer innemende hoofdrolspeelster America Ferrera voorop) zo goed te acteren en de talloze plotlijnen zijn zo kundig verweven dat het moeilijk is om niet verslaafd te zijn na twee afleveringen. Wij proberen nog steeds verwoed af te kicken middels oude afleveringen van 'Nonkel Jef'. En af en toe een bezoek aan een meubelwinkel.
Extra's**:
Het voor dit soort edities voorspelbare pakket met enkele commentaartracks, een bloopermontage, een handjevol (terecht) weggeknipte scènes en lichtgewichtfeaturettes over de ontstaansgeschiedenis en de look van de serie. Wel leuk is een item over het veelvuldige gebruik van special effects. De serie speelt zich af namelijk af in New York maar wordt volledig in Los Angeles opgenomen, waardoor de acteurs meer dan u in de gaten heeft voor green screens staan te spelen.
0 reacties
reageer ookReageer ook