Artiesten die hun bekendste plaat live naspelen: het is intussen bijna gemeengoed, maar een legendarisch concert van een idool opnieuw overdoen, song voor song, in dezelfde zaal als weleer? Daarvoor moet men Rufus Wainwright heten en léf hebben.
's Mans fascinatie voor Judy Garland heeft te maken met zijn voorliefde voor opera, vrouwenstemmen, melodrama, Tin Pan Alley, camp, diva's, torch songs, ouwe filmscores, swing, het Classic American Songbook, Broadway en brede orkestraties van pop(ulaire)liedjes. Er is ook een rechtstreekse band: in het cd-boekje bij 'Rufus Does Judy at Carnegie Hall' vertelt moeder Kate McGarrigle hoe zij het ukje Rufus tot zijn groot jolijt 'Over the Rainbow' leerde, en verderop staat een foto van het publiek tijdens de show van Judy Garland op 23 april 1961 in de Carnegie Hall in New York. Herkenbaar op het balkon: grootvader Loudon Wainwright II en zijn vrouw Martha. Het is dat befaamde optreden dat Rufus 45 jaar later overdeed, op 14 en 15 juni 2006 in diezelfde Carnegie Hall, en dat nu op dubbel-cd is uitgebracht, geproducet door Phil Ramone.
De 38-jarige Judy Garland was in '61 al getekend door haar drankverslaving, maar schitterde die avond nog één keer als nooit tevoren. Het concert werd naar verluidt een bonte gay parade avant la lettre, en de liveplaat voerde wekenlang de hitlijsten aan en won meerdere Grammy Awards. Rufus Wainwright, 33 en ex-verslaafd, blijft met de hulp van een 36-koppig orkest onder leiding van Stephen Oremus dicht bij de vertolkingen van toen - ook de setlist is dezelfde, inclusief de orkestrale grand overture - maar trekt de klassiekers tegelijk ook naar zich toe. Het is over zijn liefdes, verzuchtingen, wilde dromen, kommer, kwel, vreugdes en ontgoochelingen dat hij croont en jivet in standards als 'Do It Again' (een hoogtepunt), 'You Go to My Head', het aan zijn Duitse liefje Jörn opgedragen 'Alone Together', 'Puttin' on the Ritz', 'That's Entertainment', 'Come Rain or Come Shine' of 'Zing! Went the Strings of My Heart'. Heerlijk. Michael Bublé, Jamie Cullum en andere would-be's zijn meteen wéggespeeld, als KV Mechelen die eerste twintig minuten van de bekermatch tegen Cercle.
Gastrolletjes waren er de beide avonden voor moeder Kate, die Rufus aan de piano begeleidt in 'Over the Rainbow' (over haar gouden lamépakje: 'I feel like Céline Dion'. Rufus, geaffecteerd: 'Oh mother! Next stop Las Vegas'); zus Martha Wainwright, die als een volleerde drama queen 'Stormy Weather' zingt; en Lorna Luft, de dochter van Judy Garland, die met Rufus het duet 'After You've Gone' vertolkt. A Loving Tribute, heet het op de sticker op het cd-doosje, en zo is dat.
Los van de dubbel-cd wordt ook de dvd 'Rufus! Rufus! Rufus! Does Judy! Judy! Judy!' uitgebracht. Vreemd genoeg niet het verslag van het optreden in Carnegie Hall - nochtans gefilmd door Sam Mendes - maar van de voorstelling eerder dit jaar in de Londense Palladium. Een gemiste kans, want meer dan een simpele concertregistratie is dit niet: géén interviews, backstage, portretten van Garland of Wainwright of extra's. En alleen interessant omdat hier wél de encores opstaan: naast 'Get Happy', waarmee Wainwright onlangs ook zijn optreden in Brussel afsloot (toen verkleed als vrouw) onder andere een verbluffend 'Everytime We Say Goodbye' van zus Martha (Rufus: 'Oooh, how I wish I had her voice! But I haven't').
Benieuwd geworden naar 'Judy at Carnegie Hall' uit 1961? Duikel dan de heruitgave uit 2001 op. Daarop is het studioapplaus dat vroeger tussen livesongs werd geplakt minder storend, en bovendien staat de Carnegie Hall-versie van 'Do It Again' erop. Op eerdere rereleases werd namelijk een studio-opname van het nummer ingepast, omdat de live-mastertape toen even zoek was...
![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)
0 reacties
reageer ookReageer ook