
Waarmee wij - voor alle duidelijkheid - niet de controversiële en tot de wildste speculaties aanleiding gevende (check de gespecialiseerde internetfora: volgens de laatste theorieën zit Opus Dei er voor iets tussen), bruusk afgesneden laatste scène bedoelen, en evenmin de als een min of meer apart seizoen uitgezonden twaalf episodes die hieraan voorafgingen, maar de negen afleveringen die het échte slotakkoord vormen.
Rondslingerende verhaaldraden worden netjes opgeraapt, de personages vallen bij bosjes en het kleinste detail lijkt de serie naar een catharsis van jewelste te stuwen. Brandend middelpunt van de actie is meer dan ooit de opgejaagde Tony (een haast angstaanjagend intense James Gandolfini) die, nu hij zijn familiale situatie weer een beetje op orde heeft, als mobsterboss steeds meer in het nauw wordt gedreven, op den duur helemaal doorslaat van de paranoia en zich nog eens van zijn minst aangename kant toont. Dat je ondanks alles sympathie blijft voelen voor deze egoïstische geweldenaar is maar één van de vele mirakels van 'The Sopranos'. Ze zullen worden gemist.
Extra's **: Wie net als wij gehoopt had deze editie al het bonusmateriaal zou bevatten waar we op de vorige uitgaven vergeefs naar zochten, wacht een flinke teleurstelling. HBO maakt er zich opnieuw vanaf met een handjevol suffe commentaartracks (niet eens van Chase, Gandolfini of zelfs Edie 'Carmella' Falco, maar van enkele minder prominente acteurs) en twee niet echt grensverleggend boeiende features: één docu over - geeuw - de soundtrack en een halfleuke mockumentary over de opnamen van Christopher Moltisanti's film 'Cleaver!'.



























![Aimé Van Hecke: 'Humo heeft afspraak met de 21ste eeuw gemist' [fotospecial]](http://img.humo.be/q90/w148/h148/img_352/352566.jpg)


0 reacties
reageer ookReageer ook