Happy Feet

'March Of The Penguins' pakte twee jaar geleden ruim 120 miljoen dollar aan de box office en werd de op één na meest succesvolle documentaire aller tijden (alleen 'Fahrenheit' deed het beter), de in commandostijl opererende penguin squad stal moeiteloos de show in de animatieklepper 'Madagascar' en afgelopen jaar werd James Bond in Amerika aan de kassa afgetroefd door de zingende en dansende pinguïns van 'Happy Feet', met voorsprong één van de meest bizarre CGI-spektakels en zeker de waanzinnigste kinderfilm die ons in tijden bereikte.

In deze film duiken opnieuw de ondertussen wereldberoemde keizerspinguïns op, maar in plaats van dwars door Antarctica naar zee te waggelen, staan ze elkaar hier enthousiast met R&B-stampers en discohits uit de jaren tachtig te bestoken en en barsten ze om de haverklap in een uitgelaten Michael Flatley-achtige choreografie uit. In 'Happy Feet' moeten de mannetjes - u kent het verschijnsel uit zekere karaokebars - de vrouwtjes namelijk zien te behagen met hun vocale talenten. Pech voor de jonge Mumble, een pinguïn met de stem en de diepblauwe kijkers van Elijah Wood, die geen fatsoenlijke noot uit zijn keel krijgt, maar wel - hier begonnen wij te vermoeden dat 'Happy Feet' is ontstaan toen enkele vrolijke luiden apestoned naar 'March of the Penguïns' zaten te kijken - formidabel kan tapdansen.

Wat volgt, is een zonder verpinken van 'Dumbo' geleend verhaaltje waarin Mumble wordt verstoten, liefdevol in de armen wordt gesloten door een groep outcasts (een bende latino - geweldige vondst - macaronipinguïns onder leiding van een alweer net niet irritant drukke Robin Williams) en het na veel omzwervingen allemaal weer goed komt, uiteraard bezegeld met een spectaculaire finale vol zang en dans.

Hoe krankzinnig het ook klinkt: je zit er geboeid en links en rechts met half opengezakte onderkaak naar te kijken. Ook al had het een dik halfuur korter gemogen, er zit genoeg vaart in het verhaal, de stemmencast (met onder andere ook Hugh Jackman en Nicole Kidman) is subliem en de animatie is vaak verbluffend realistisch. We krijgen bovendien onderweg ook nog een boodschap mee over de overbevissing van de zeeën, de territoriale strijd om de Zuidpool en de minder idyllische kantjes van de dierentuin. Ook in dát opzicht is deze heerlijke film helemaal mee met de trend. Toch benieuwd of u uw bloedjes deze zomer nog zonder protest meekrijgt naar Planckendael.

Extra's **: Geen vette. Een making of die aan elkaar hangt van de slappe promopraat, een veel te kort en oppervlakkig item over de motion capture-techniek die werd gebruikt om de digitale pinguïns aan het dansen te krijgen, een clip met de hemeltergend vals zingende Britanny Murphy en twee weggelaten scènes: één ervan is vooral een eerbetoon aan de overleden krokodillenvriend Steve Irwin, die bij regisseur George Miller naar een gastrolletje had gesolliciteerd en hier zijn stem mag lenen aan een albatros. Wie zoals wij graag had geweten welke geavanceerde animatietechnieken het budget van 100 miljoen dollar zoal hebben opgesoupeerd, blijft helaas feestelijk in de kou staan.

• Happy Feet - officiële site
• Trailer Happy Feet
• Filmbespreking van Happy Feet